شعر

شب میرود، روشن ترین خورشید می آید آرامش و عطر درخت بید می آید
دلواپسی، تردید، غم اینجا نخواهد ماند
عید و طلوع و معجزه، امید می آید

با بی قراری دوستت دارم
امشب بهاری دوستت دارم
عشقت جهانم را عوض کرده
من انتحاری دوستت دارم

سال، سالِ بلواست
می ترسم
زخم ها دهان باز کنند
و گلوله را ببلعند
.
لب ها
با حسرت بوسه
کال بمانند
.
می ترسم
دست ها
بی آنکه منحنی بدن معشوق را ترسیم کرده باشند
جنازه ی برادری، خواهری را
به خاک تحویل دهد
.
تو که برای شفا،...

تو مثل حاصل کارِ کمال الملکِ نقّاشی
ولی من خط خطی های کج یک آدم ناشی

تو اقیانوس آرامی، بزرگی، ژرف و بی پایان
و من هم برکه ای کوچک و یا یک حوض بی کاشی

مخدّر دارد آن چشمت، خمارم می کند گاهی
مسکّن دارد آغوشت، مگر محصول خشخاشی؟...

من،،،
از معجزه سرشارم
ابراهیمی در گلستانم
از نیل می آیم
با عصای موسا!

من؛
عیسا مسیحم
مصلوبِ مصائب نادانی ها
رجعتم
شفای کورهایی ست که،
درد بشریت را نمی بینند.

من موسا هستم
چوپانِ هوس هایتان
تا سیر شوند از دنیا...
و دختران قبیله را
عروس کنم وُ،
به...

گیرِ یک ،دلبر دلسنگ ،بیاُفتی، سخت است
گوشه ای ،زخمی و دلتنگ، بیافتی ،سخت است
با خودت، با دگران ،با دل و عقلت ،هردم
به جدال و تنش و جنگ ،بیافتی سخت است
ساده باشی و در این عالم یک رنگی خویش
گیر یک، آدم صد رنگ ،بیافتی ،سخت است...

نگاهش می کنم شاید
به سمتم سر بگرداند
سر او برنمی گردد
مگر تقدیر برگردد

در رفاقت رسم ما جان دادن است
هر قدم را صد قدم پس دادن است
هرکه بر ما تب کند جان میدهیم
ناز او را هر چه باشد میخریم

دشمن دانا که غم جان بود
بهتر از آن دوست که نادان بود

آری
می توان عاشق بود
مردم شهر ولی می گویند
عشق یعنی رخ زیبای نگار!
عشق یعنی خلوتی با یک یار!
یا به قول خواجه
عشق یعنی لحظه ی بوس و کنار!
من نمی دانم چیست
اینکه این مردم گویند....
من نه یاری نه نگاری نه کناری دارم....
عشق را...

صبح است و چراغ برف، روشن شده است

عطر گل یخ، محو شکفتن شده است

در زیر لحاف باد، خوابیده درخت

سرتاسر باغ، غرق "بهمن" شده است

شهراد میدری

دو چشم روشنت همرنگ عشق است

لبت گلواژه ی فرهنگ عشق است

میایی و جهان مست از حضورت

صدای پای تو آهنگ عشق است

شهراد میدری

سیگار و قهوه و غزل و چشم های تو
آهسته می رسم به خودم پابه پای تو
از اقتصاد و سود و زیان حرف می زنی
می لرزم از تب نوسان صدای تو
من چشم و گوش بسته ام و می پرستمت
انکار می کنم همه، حتی خدای تو
صدها...

خیرگی جُرم است بر چشمان تو حتی کمش
می خَرم با جان، گناهِ مُجرمی را با غمش

لذتی که بُرده دل از مستی چشمان تو
شک نکن جمشید هم حتی نبرده از جمَش

در مسیر زندگی هرگز دو راهی خوب نیست
عاشقی را دوست دارم با همه پیچ و خمش...

برای از تو سرودن شتاب خواهم کرد
بنای فاصله ها را خراب خواهم کرد

اگر نباشی و حتا سراب اگر باشی
قسم که سجده بسوی سراب خواهم کرد

از آسمان نگاهت نمیتوان دل کند
بنام چشم تو غم را جواب خواهم کرد

در انتظار تو هر لحظه ام پر از...

کس را به خلوتِ دلِ من جز تو راه نیست

این در به روی غیرِ تو پیوسته بسته باد ...

تورا می خواهمت بی حد بی مرز
مرا هر دم بران از خود ولیکن
مرانم از درت کاین عاشقان راه
درون شب به ذکر و آه دارن

ما قصه یِ دل جُز به بَر یار نبردیم

- هوشنگ ابتهاج

آن پریزادم که عکس ماه را از بر کشید
نقش دلتنگی خود را ، بر تنِ دفتر کشید

آنقدر در پیله ی تنهایی ام غرقم ببین
مثل سربازی که در دور و برش.سنگر کشید

تا کشیدم دور خود دیواری از تنهایی ام
خاطراتت سمت دلتنگیِ من خنجر کشید

راهُ خود...

ای دوست که بامن دل تو یکدله نیست
برخیز و بیا بی تو مرا حوصله نیست

بیهوده بهانه می کنی فاصله را
بین من و تو یک سر مو فاصله نیست

دستی تکان دادی و دستم را تکان دادم !
رفتی و بعد از تو نمی دانم چرا ماندم ؟!

تا با تو بودم زندگی یک جور دیگر بود
وقتی که رفتی ، از نفس انگار افتادم !

رفتی و من هر لحظه با تقدیر می جنگم
در سرنوشتم دایما درگیر...

هرگز نمی شود که تو را دید و بعد از آن
جایی نفس کشید به جز در هوای تو

نگو که رفتن پایان ماجراست رفیق
خدا بزرگ تر از دردهای ماست رفیق !

یا کنج قفس یا مرگ ؛ این بخت کبوترهاست
دنیا پل باریکی بین بد و بدترهاست .