متن چای

غروب باشی ‌می‌شوم خورشید ؛
تا سرم را روی شانه‌ات بگذارم و پشتِ تنت پنهان .
باران باشی می‌شوم خاک ، زیر پایت ؛
تا عطر تنت را بیافشانم و به جهانیان ‌بفهمانم که عشق چه بویی دارد .
قهوه‌‌‌‌‌ی قجری باشی ، خطرپذیر می‌شوم ؛
تا بدانند اگر زهر...

صبح و لبخند و پنیر و چای تازه دم
بی تو می جوشد دلم تا نیمه شب

عشق
یعنی
دو استکان چایی
در
افق
من و تو
تنهایی.

بی خیالم
که
چای دم بکشد
شاید امروز
سر برسد
آن عزیزی که برده ام از یادم

چای می‌نوشم ولی از اشک،فنجان پر شده‌ست...

چایم تلخ نیست،
بامداد هنوز نرسیده
چراغ‌ها
به زبانِ سایه‌ها حرف می‌زنند.

سکوت
می‌نشیند کنارم
و من
جهان را جرعه‌جرعه
از لب‌های چای
می‌نوشم

محبوب من
چای را دم کردم
بخارِ فنجان نقشِ
چهره‌ات را کشید
انگار دل من
باز دوباره لرزید

در برف، گرمیِ دل، قصه‌ی ما را نوشت
هر جرعه‌ی چای، به جان، فصلِ محبت سرشت

فنجانِ بعدی، به لبخندِ تو آغاز شود
ماجرای عشق، به تکرارِ همین راز شود

چای داریم، خنده داریم، تو هم باشی شادی کامل می‌شود.
جهت روشن کردن روز، حضور تو لازم است!

#اعظم_کلیابی
#بانوی_کاشانی

زندگی جیره‌ی مختصریست مثل یک فنجان چای س
و کنارش عشق است
مثل یه حبه‌ی قند
زندگی را با عشق نوش جان باید کرد...

در کافه ، کنار پنجره
چای را هم میزدم
و تماشا میکردم
که چگونه عشق
مثل قند در دل فنجان
آب میشود

گاهی تنها چیزی که مرا به زندگی پیوند می دهد
فراموشی دنیاست
و یک فنجان چای ☕️

وقتی جهان،
مثل طنابی دور گردنم می‌پیچد
و صدایم، در گلویم دفن می‌شود،
نه فریاد،
نه گریه؛
فقط
چای می‌ریزم کنارِ پهلویم
تا بخارِ خیال،
زخمِ بی‌نامم را آرام کند.

دستم را دور فنجان حلقه می‌کنم
انگار دستانِ مادری‌ست
که هنوز باور دارد
من کودکی خسته‌ام،
نه زنی واخورده در...

دلتنگ که شدی
برای دو نفر چای بریز!
سهم خودت را بنوش..
و بگذار سهم من
به عادت همیشگی اش
از دهن بیفتد.

عاشق شدن در سی سالگی
چیز عجیبی است
دیگر مسیر را با شمع روشن نمیکنی
خانه را گل باران نمیکنی
شبیه روزهای پر شور جوانی نیست
دوست داری ساده کنار هم بنشینید
و چای هایتان بار ها سرد شود
عاشق شدن در سی سالگی تب کافه گردی ندارد
ولی دوست...

چای را خیلی دوست دارم و قهوه را کمی
هردو را جلویم میگذاری
و من قهوه را انتخاب میکنم که رنگ چشمان توست
لب و لوچه فنجان چای آویزان میشود

نسرین شریفی

با تو باید به تماشای برف نشست
از پشت پنجره ی کلبه ی چوبی
چای نوشید و شد مست

در سکوت غم زده، جامی ز چای
پاییز آرام، در خیال ما جای
برگ ها رقصان، در شوق وصال
درد دل با باد، در این فصل خاکسار

بی رویِ تو چای از دهن افتاد فدایِ نظرت
می شود چشم بگشایی و کمی قند دهی


اسماعیل دلبری
صبح بخیر 🌞

آن جا یک قهوه خانه بود. اما ننشستیم به نوشیدن دو تا استکان چای. چرا؟ دنیا خراب می شد اگر دقایقی آن جا می نشستیم و نفری یک استکان چای می خوردیم؟ عجله، همیشه عجله... کدام گوری می خواستم بروم؟ من به بهانه ی رسیدن به زندگی، همیشه زندگی را...

جایَت کنارم خالیست!
مثلِ نبات کنارِ چای
مثلِ گلپر رویِ انار
مثلِ بویِ نم وقتِ باریدنِ باران
مثلِ برگ هایِ طلایی در پاییز
همینقدر ساده
همینقدر مهم
همینقدر حیاتی...!

آفتاب گندمین، نقاش زیبای نسیم
صبح شد، آبی بکش تن پوش این جالیز را
قند در پهلوی چای و نان هم آغوشِ غزل
طرح لبخندی بزن، کامل بکن این میز را

چشمه ی جوشانِ قالی، نغمه ی جانِ چای
مهرِ خورشید تابان، در دلِ این ماجرا

در هر گره، رازِ عشق، در هر تار، نغمه ی یار
مهرِ تو، ای قالیِ جان، در تار و پودِ این نگار

مهرِ تو، ای چایِ ناب، در رگ و جانِ این جهان
مهرِ تو،...

برای فتح چنین زنی
باید معرکه ها دیده باشی
زنی که به گاه تنهایی
چرخ می زند در آسمان آرزو
می رقصد دست در دست خیال
زنی طاغی که خودش را دوست دارد ، بسیار
و با هر ترانه ای، عاشقانه
می خواند ریز ریز
و با درخت می رقصد،...