متن اشک

ابر می آید گاهی و باران می خواهد فقط
شبیه دل من که می گیرد و گاهی اشک می خواهد
همچون رودی که باران ساخته است
می گذرد در دل من آن رود از خون
پریا حبیب زاده
@Parya habibzade

اشکهایم را که برایت پست می کنم
خیلی زود
لبخندهای نوازشت را برایم
پیامک می زنی.
فاطمه نعیمی* مهرانه
قاصدکهای رها

یک عالمه اشک از دلت می گیرند
هی آینه در مقابلت می گیرند
خورشیدِ بزرگ من کمی همّت کن
دارند به سادگی گِلت می گیرند
 

اشک هایم،

بارانی ست یک ریز

می بارد از بلندای آسمان...

هیچوقت نگذار کسی خنده هاتو ازت بدزده
چون هیچکس ارزش چشای خیستو نداره

کوههای عظیم پر از چشمه اند و
قلبهای بزرگ پر از اشک

چشمه ی عشق
چشم های توست
آنگاه که از زبانم
دوستت دارم را می شنوی
و پهنای صورتم آبشار اشک
وقتی که
لبخندت را می بینم


مجید رفیع زاد

آقام می گفت:
-مردا هیچ وقت نباس گریه کنن.
خدا اشک رو داد به زن که دل مرد رو باهاش به رحم بیاره.
اشک واسه ما نبود، ما فقط ته خاطر خواهیمون تو کوچه راه رفتن و دید زدن دختر مو فر همسایه روبه رویی بود.
طفل معصوم یه جور...

نگاه به عکس کردم و
دلم برای تو تپید
تو رفتیو نگفتی از کجای چشم!؟
که اشک...
روی تو چکید

سخت می گذرد
ساعتها بی تو
می نویسم دلتنگی ها را
با قلم اشک
بر روی صخره سخت زمانه

امشب قلم در دفتر من گریه سر داد
گویا دلش از شعر تنهایی گرفته!

با اشک خود بر سینه ی دفتر روان ؛ گفت:
بس کن نگارش ؛ در رثای او که رفته

دور از تو و غمنامه های ناگزیرت
بی شک کنار یار و دلدارش نشسته

اما تو اینجا...

برای کسی چشمای قشنگت
را بارونی کن
که تو سی سالگیت
برای خنده هایی که
برای تو ساخت
احساس خوشبختی کنی
نه اینکه بابت اون روزها
آه پشیمونی بکشی

دست هایم
دوری از دامنت را
باور ندارند !
گل های پیراهنت
همیشه سیراب
از اشک شوق من بودند
افسوس
فاصله بهانه ای شد
تا همیشه دست هایم
از دامنت کوتاه بماند


مجید رفیع زاد

باران که میبارد هنوز، چشمِ تو گریان میشود
یک کوهِ غصّه در دلم، ناخوانده مهمان میشود

ساعت به چپ می چرخد و باز از کنارم میروی
آیینه ام دق میکند، این خانه،،، زندان میشود

شعری به لب می آید و بُغضی گلویم میخورد
اشکم نمی ریزد ولی در سینه پنهان...

آمدم سر بزنم شعر بخوانم بروم
آنقدر دلزده هستم که نمانم بروم

به همین کوچه و این خانه و دیوارِ اتاق
و به آیینه سلامی برسانم بروم

آخرین بار به لب هات کمی زل بزنم
به دلم طعم لبت را بچشانم بروم

یک کمی خاطره جامانده که بردارم و بعد...

امشب قلم در دفتر من گریه سر داد
گویا دلش از شعر تنهایی گرفته!

با اشک خود بر سینه ی دفتر روان ؛ گفت:
بس کن نگارش ؛ در رثای او که رفته

دور از تو و غمنامه های ناگزیرت
بی شک کنار یار و دلدارش نشسته

اما تو اینجا...

چگونه بار به منزل برد مسافر اشک؟
که رهزنی به کمین همچو آستین دارد

اشک هایم تمام شدند؛
چشم هایم دگر خون می بارند!

ای گل خوشبوی من دیدی چه خوش رفتی ز دست

دیدی آن یادی که با من زاده شد بی من گریخت

دیدی آن تیری که من پر دادمش بر سنگ خورد

دیدی آن جامی که من پر کردمش بر خاک ریخت

لاله ی لبخند من پرپر شد و بر باد...

چه دارد شانه های تو ؟؟
که یک کوه هم
تکیه می کند به آن

به همه می گویم،
حساسیت فصلی دارم!
تا گستاخی چشمانم را
که مدام می خواهند به همه بفهمانند،
که دلم برایت تنگ شده است را،
کتمان کنم!

ابر بارانم، اشک اشکم حکایت می کنم
این زمانه عمر، گریان شکایت می کنم
اشک ما ریخت، چو خون به دلم رفت
عصیانِ سیل غم زِنهار، هدایت می کنم

چشمان تو شعری ست که صد قافیه دارد
امّا چه کنم؟ با دل من زاویه دارد!

این آبی بی واهمه، این شهر ستاره
چون علم نجوم است که صد فرضیه دارد

چشمان تو معدنی از نور و بلور است
دنیا به غنی سازی آن حاشیه دارد

این سفرهٔ رنگین قلمکار،...

حرمت نگه دار
دلم... گلم
که این اشک ها
خون بهای عمر رفته ی من است