شعر

ای پریشان حال من
جانان من
حرفی بزن...
این پریشان حالیت را با که خلوت میکنی..؟

گفتمت رو برنگردان از دلم
گر روی حالی به حالی میشوم
.......
ماه من اکنون درون برکه است
تا بیایی مغرور ماهی میشوم
. ......
درمیان بازی ات با برکه ام
گفتمت آزادی از بند دلم
.......
گفتمت آزادی از بند دلم
تا ندانی این دلم وابسته است
.... .....

بگذار که یک عمر فقط قهوه ببویم
تا بلکه فراموش کنم عطر تنت را

جای انگور از لبان تو شراب انداختیم
در دهن ها با همین یک جمله آب انداختیم

چشم واکردیم و پیش روی ما چشم تو بود
خویش را تا روز مرگ از چشم خواب انداختیم

ما به تو دل داده بودیم و تو گاهی یک نگاه
مدعی بودی به تو جنس...

سنگ بزرگی شده ام
که نه از سیلاب تکان میخورد
و نه از نوازش نسیم نرم میشود
کجای این رودخانه خروشان
آفتاب چهره ام را میسوزاند
یا اینکه سرمای زمستان
تنم را میشکند
بعد از تو
کدامین اتفاق مرا
تکان خواهد داد
تا بفهمم
آیا هنوز زنده ام؟

عاقبت عشق به یک خاطره می پیوندد
کفش می ساید و می خندد و در می بندد

دختری داشتم از پیش بنام غزلک
دختر دیگرم آمد زِ ره و شد عسلک

گرچه بر قامت هر شعر غزل همچو سر است
غزل ار با عسل آمیخته باشد هنر است

با هر نگاه سرد خودت می کُشی مرا
دیگر مرا تحملِ این جنگِ سرد نیست ..

مرا با شعر کاری نبود!
طرح لبخندت را دیدم،
حیف بود آن را نَسُرایم...

زیرِ این نم نمِ باران غم انگیز بیا
زادهٔ مِهر، پیام آورِ پاییز بیا

ماهِ من، پرده نشین بودنِ تو تا چه زمان؟
طاقتِ برکهٔ جانم شده سرریز، بیا

قهرِچشمان تو ازمن، به چه جرم و سببی!
ای به قربان تو و قهرِ تو، برخیز بیا

انتظارِ تو مگر چیست...

وقتی نباشی مثل من پاییز دلگیر است
وقتی نباشی یک نفر از زندگی سیر است

دیگر نه شوقی در سرم دارم نه امیدی
یعنی جوانی با غمت از عاشقی پیر است

بی شک دلت روزی برایم تنگ خواهد شد
روزی که برگردی برای عاشقی دیر است

یک عمر جنگیدم فراموشت...

محبوبِ من!
بیا شعر شویم و قافیه هایش را از خوشبختی بدزدیم.
بیا به آغوش هم بپیوندیم تا به دریا ریخته و تسکین یابیم.
بیا روزها پرواز را یاد بگیریم و
شب ها از همیشه مطمئن تر شویم که تمرین مان تا ابد ادامه خواهد یافت ...
بیا زیرِ نور...

ماه من امشب چرا در آسمانت نیستی
در کجا پنهان شدی در آشیانت نیستی
راستی شاید تورا در خاطرم گم کرده ام
این چنین آشفته ای درکهکشانت نیستی
باز هم با رفتنت شب را پر از غم کرده ای
دل به تنهایی سپردی در جهانت نیستی
با همه قهری و...

پاییز آمده ست که خود را ببارمت!
پاییز: نامِ دیگرِ «من دوست دارمت»
.
بر باد می دهم همه ی بودِ خویش را
یعنی تو را به دست خودت می سپارمت!

باران بشو، ببار به کاغذ، سخن بگو...
وقتی که در میان خودم می فشارمت

پایان تو رسیده گلِ کاغذیِ...

لحظه هایم لحظه ای از خاطر تو دور نیست
هیچکس چون من به این فاصله ها مجبور نیست
عاقبت این را نفهمیدم چرا در راه عشق
آنکه دل را دادمش چون من چنین پر شور نیست
من در اینجا زهر دلتنگی به خود نوشانده ام
هیچکس در دیدن این غم...

بی تو دلگیرترین جمعه ی یک پاییزم
از خودم خالی و از عشق و جنون لبریزم

چون جهنم شده هر جا که نباشی و هنوز
من به لبخند تو یک شهر به هم میریزم

چه شود یک شب اگر باتو به پایان برسد
کو توانی که از این خواب خوشم...

آغوش من دروازه های تخت جمشید است
می خواستم تو پادشاه کشورم باشی

آتش کشیدی پایتخت شور و شعرم را
افسوس که می خواستی اسکندرم باشی

این روزها حتی شبیه سایه ات هم نیست
مردی که یک شب بهترین تعبیر خوابم بود

مردی که با آن جذبه چشم رضاخانی ش...

تو،،،
شاعری!
وَ من؛
تندیسِ شعرهایت!


(رها)

تویى بهارِ دلم
با تو احْسَنُ الحالَم
بیا بهار شود
چار فصلِ امسالم

بیا مُقَلّبِ قلبم،
دلیل نوروزم
بیا ڪناره
بگیرد بدی از اقبالم

نویدِ رویِ تو را
مے دهد بمن حافِظ
بیا ڪه فال
گرفتم تو بوده ای فالم ...

کابوس نامِ دیگر دنیاست
وقتی توانت کمتر از درد است

وقتی شبیهِ حرْکتِ آونگ
تا اوج میگیری عقب گرد است

دلم میخواست چون پروانه ای دورو برت بودم
و یا شاید نگینِ ساده ی انگشترت بودم

نگاهم میکنے دنیا شبیهِ چشم های توست
چه میشد صاحبِ آن چشمهای محشرت بودم؟

صدایم میزنے انگار میخندد خدا امّا
صدایم میزنے خواهر،چه میشد همسرت بودم؟

تورا دیدم که روی مادرت را بوسه مے...

نکند بی تو دلم عاشقِ یاری بشود
شَک به دل راه بده، گرچه محالست بیا

آرزو کردم که باشم آرزویت عشقِ من
آرزو بر من که در ظاهر جوانم عیب نیست...

مثل فرزند چموشی ، که کتک خورده ی توست
دوستت دارم و از دیدن تو ، بیزارم .