پاییز را فریاد خواهم زد بر خشتهای کهنه ی دیوار بر آن سپیدار بلندی که از تاک همسایه شده بیزار پاییز را فریاد خواهم زد با قطره های بارش باران بر بامهای خانه میبارند من زیر چتری مانده در رگبار پاییز را فریاد خواهم زد در اشکهای کودکی تنها بر...
به پاییز که فکر میکنم به یاد ماه هایی که یکی از یکی زیبا ترند و در این فصل حضور دارند به تمام هفته هایی که ما را عاشق تر می کنند به تمام روزهایی که کوتاه می شود و به تمام شب هایی که بوی باران را در خودش...
من گذشته را خوب بِ یاد دارم، آن خیابان قدیمی در کنار عشق کهنه، با باران پاییزیش... برگهای زرد و نارنجی به کنار جدول حتی خوب بِ یاد دارم آن چشمان جنون انگیز را، خنده های بی محابا و بی دلیلی که دلیل شادیه ما بود؛ من بِ یادم دارم...
میان فلسفه ی زندگی لحظه ای به خوشبختی فکر کردم اینکه وقتی تنها قدم می زنی تکه ای از آسمان مثل سایه دنبالت راه می آید این یعنی خوشبختی؟ راستی من هر چه به زمین نگاه کردم مثل خطی ممتد بود مثل جاده ای بی انتها که فقط برای خودش...
حال_خراب_حضرت_پاییز_مال_من ای عشق! ، آیه آیه ی قرآن به نامِ تو آغازِ آفرینشِ انسان به نامِ تو حالِ خرابِ حضرتِ پاییز، مالِ من شأنِ نزولِ سوره ی باران به نامِ تو گاهی بهار و گاه خزان، فصلِ شاعریست این را بزن به نامِ دلم، آن به نامِ تو تنها نه...
با یاد تو هر لحظه ی پاییز قشنگ است شب گرچه دراز است و غم انگیز، قشنگ است باران و لبِ پنجره، گلدان و کمی بغض یادآوری خاطره ها نیز قشنگ است آن سو، تو و تنهایی و این سو، من و باران از چشم من این چک چکِ یکریز...
دوستت دارم... به باران ...می سپارم تا ... به روی شیشه ات ... از مَن ... هزاران بوسه ... بنویسد ... هزاران دوستت دارم♥️
مژهایت چتر چشمهایت باران لبانت شعر _ در این لحظه ، حتی __ بوسیدنت؛ خدا را هم به وجد می آورد ...
مرگ تنها یک بار به سراغ آدم می آید _ اما ؛ عشق باران پاییز هر روز هر ماه هر سال
باید امروز حواسم باشد که اگر قاصدکی را دیدم ، آرزوهایم را بدهم تا برساند به خدا ، به خدایی که خودم میدانم ، نه خدایی که برایم از خشم ، نه خدایی که برایم از قهر، نه خدایی که برایم ز غضب ساخته اند . به خدایی که خودم...
دوست داشتم آینه باشم تا چهره ی تو به وقتِ شادی، در من نقش ببندد. یا باران باشم بر کویرِ ناامیدی ات ببارم، و قلبت را مملو از نور و امید کنم. یا عطر موردعلاقه ات باشم، و تو را تنگ، در آغوش بفشارم! خودکاری که با آن می نویسی...
پاییز شماره ی 99 گرچه دلمرده و بی روحی گرچه تاریک و سردی گرچه به زمستان می مانی گرچه سرزمینم همه سرد و یخی شده اما تو باش باش تا دلهای پر غصه را علاج باشی تو بهانه ای باش برای باران چشمها برگ ریزت درمان است به دلهای پردردمان...
حالش را داری برویم زیر اولین باران پاییزی؟ از بهارستان تا خود سعدی روی جدول گوشه ی خیابان راه برویم و زندگی کنیم لحظات با هم بودن را... بی خیال تمام حرف های عاقل ها؛ حالش را داری دیوانگی کنیم تمام بعد از ظهر بارانی مهر ماهمان را؟ بند کفشت...
بی بهانه که لبخند میزنی باران می ماند در کدام خانه فرود آید
فصل بیقراری ابرها رسید گل نازم نیستی و باران پر میکند جای خالی ات را
جهان را به شاعران بسپارید مطمن باشید کلمات را بیدار می کنند و در کرت ها گل و گندم می کارند جهان را به شاعران بسپارید بیابان و باران هر دو خوشحال می شوند و هر دو جوانه می زنند از سر انگشت کودکان دبستانی جهان را به شاعران بسپارید...
مگر میشود نوازش نم نم باران را برروی اَقاقی ها و یاس ها وصَد نرگس ِ شیراز و هزاران شقایق ببینی و شاعرنشوی ؟ مگرمی شود اینهمه شادابی و سَرمستی ِ و رقص پروانه ها وناز و لِطافت سبزینه ها را ببینی و عاشق نشوی؟ مگر می شود زیر این...
پاییز را میپرستم؛ وقتی سرآغازش تو باشی! پخش میشوم با ثانیه های رقصانِ انتظارم ؛ در سبز ِ ملیح چشمانت! ای خداوندگار مِهر بیا و آبان را بر موهای آذر سنجاق کن! بگذار قرار ِتمام عاشقانه هایمان بماند به وقت حُلولِ تمام زردها و نارنجی ها؛ از انارها و انگورها...
به پیشواز فصلی باشکوه رسیده ام برای تماشای قاب رنگارنگ قهوه ای و نارنجی و طلایی برای دیدن بوسه های سرخ برگها بر تن زمین برای حس سوز هوایی شدن هوا برای لمس قطره های رقصان باران برای قدم زدن روی خیابان های خیس برای... چه خوب که برای استقبال...
قسم به پاییزی که در راه است... و به پچ پچ های عاشقانه ی برگ ها... در حال افتادن ! قسم به بوسه های آخر... و به باران های گاه و بی گاه... و به آغوش های خالی... قسم به عشق... که من... پاییز به پاییز... باران به باران... آغوش...
دلم صحرای بی آب وعلفی بود امدی اولین جوانه ی گل سرخ زده شد..باران بارید صحرا دشتی سبز شد.. و تو همان تک درخت ایستاده میانه ی دشت قلبم بودی که آشیان صدها فاخته ی دل آشوب شده بود... همین برای دوست داشتنت کافی نیست؟
یک شب بارانی... باران که آمد دلم هوس پیاده روی را کرد، شال و کلاه نکرده، لباس سیاه رنگ کلاه دارم را پوشیدم و به راه افتادم. به کدام مقصد؟ به کنار که؟ آیا کسی هست پشت شیشه عینک فرق اشک و باران را تشخیص دهد؟ کسی هست مرا از...
«درخشان ترین روشنایی» روزها گذشت و شب ها هم آبی، سیاه شد و سیاه، آبی و میان من و تو هنوز فاصله هاست من از نغمه ی خوش آهنگ یک پرنده، از بوی نرم خیس خورده ی چوب درخت آبشار طلایی از لبخند سبز نارنجی برگ ها از قلب تپنده...
باران که می بارد "حسود میشوم" و به زمین و زمان حسادت میکنم! به شیشه ی پنجره که طعم بوسه های آبدار باران را می چشد، به آسمانی که بغضش را خالی می کند به زمینی که پر از عطر خاطره میشود؛ به درختانی که تن می شُویند برای تولدی...
