متن کوتاه

فرصت نمی‌کند به عزا بنشیند،
وجب به وجبش ماتم است ـ
جنگل!

دستم را به آن نمی‌گیرم،
بگذار باد با خود ببردش ـ
کلاهِ سرم را!

مهمانِ فصل درو است،
بادبزن ـ
نسیم شمال را می‌آورد!

چشم به راه درختی‌ست،
که بوسه می‌چیند ـ
مهربانی زن!

برای چله‌نشینی،
راه‌ها ما را می‌رسانند-
به خانه‌ی رنگین‌کمان!

آن‌که نچشیده باشد،
نمی‌داند چقدر تلخ است ـ
درد یتیم بودن!

قهقهه‌ی خنده‌ی زنی،
می‌ریزد به رودِ زندگی ـ
آبشار دلم را!

لبش بر لبش نمی‌رسد،
دهان می‌گذارد بر دهان چشمه ـ
جغد پیر!

به آرامی می‌خرامد،
سر را در آغوش هم نهاده‌اند ـ
دو سپیدار!

عدم طلوع ماهِ چهارده،
غباری بر دلم نشاند ـ
شبِ یلدا!

با عمر کوتاهش،
عطر خوش مستی را منتشر کرد-
گل نرگس!

قبا و سینه‌پوش را دور انداخت،
با پیراهن نازکی از نرگس-
آواز سر می‌دهد کوهستان!

غیر از خانه‌ی خود،
به هیچ خانه‌ای پا نمی‌گذارند-
پرستوها!

سرفه می‌کند،
از سرمای پاییزی‌ست-
چناروک!*
---------
* نوعی گیاه

گفتم پدر جان سرکار نرو،
امروز روز توست-
سرش را تکان داد و رفت!

قلبِ من در گذرِ زمان
شبیه گورِ سردیست ،
مدفنِ آرزوهای بر باد رفته !

نقاب بر صورت و مُهرِ سکوت بر لبانت،
برایت خانه‌ای آباد و رؤیایی نمی‌سازد.

قبل از زاده شدن،
مرگی وجود دارد
و آن زندگی‌ست،
در آغوش من...

چگونه
از قلمدوش زندگی پیاده شوم؛
وقتی عشق،
دلخستگی‌هایش را
در من خالی می‌کند...

درخششِ موهای دختران کُرد،
خیره کرده
چشم خفاش‌ها را!

شعاع کدام حادثه
مانده ایم
جبران نمی شود
به هیچ تاریخ...

تقی جهانبخشی

تقویم
از مسیر
پا پس نمی کشد
من قدم زدن
در قدمت خود را
پای تقدیر
می نویسم !

از هر راهی
به ادامه ی خود
می رسم
تنها بن بست مرگ
میانبری طولانی است...

تا می‌رسد غمت
چنان نبض و نفس را می‌پراکند
که دست باد
برگ‌برگ خاطره‌های درخت را...