شعر کوتاه

پارچه‌ی رنگارنگ،
در خیابان قدم می‌زند
خیالات زیبای یک زن!

شکستن دل زن،
نابودی عطر طبیعت ـ
ویرانی زیبایی!

غروب رودخانه،
پروانه‌ی سیاه ـ
وعده‌گاه غروب!

سرکش و بازیگوش است،
آرام و قرار ندارد ـ
چشمِ گربه!

بوسه‌ی مهتاب است،
بر گونه‌ی برگ گیاه می‌چکد ـ
شبنم!

خیالی پُر از درخشش ستاره،
نور بر لب ماه ـ
شب عروسی!

هرگز جمع و جور نمی‌شوم،
پخش و پلار گشته‌ام ـ
تو که نبودی!




شاعر: ناصح ادیب
مترجم: زانا کوردستانی

زنی به زیر پرتوی مهتاب،
گیس شانه می‌کند ـ
هر سپیده‌دم!

ماه من،
از چهره‌ی تو طلوع می‌کند ـ
ای آسمان!

دل می‌بَرد و پس نمی‌دهد
می‌سوزاند و خاموش نمی‌شود ـ
عشق!

شما هر کجا باشید،
آنجا آباد است ـ
زن، زندگی است!

با سوتین بنفشی،
شنا می‌کرد در حوضی ـ
پروانه‌ای!

زنده به گور می‌شود،
در چشمان تو ـ
امید من!

به دل شب نور می‌ریزد،
چه مهربان است ـ
مهتاب!

سکوتمان خشکسالی است،
توده‌‌ای ابر ـ
نمی‌بارد باران!

جنگلی شعله‌ور شده،
با اشک چشم که خاموش نمی‌شود ـ
آتش دل!

غم‌هایت بسیار سنگین‌اند،
پایینشان بگذار ـ
خودت جایگزینشان بگرد!

پایش به جنگل سبز وا شده،
با تبری در دست ـ
کرونا!

چون کوه سخت شده،
دست مهربانی به آن نمی‌رسد ـ
قلبِ جلاد!

آژیر خطر به صدا درآمد،
جنگ گریبانمان را گرفت ـ
گریه‌ی کودکی!

آخرین شب‌های تابستان،
موسم چیدن جالیز ـ
بوی دستنبو!

قد و بالای هایکوهایم را،
گل‌های رنگارنگ در بر گرفته ـ
تو مهمانمی!

غروبی پاییزی،
مرگ شاعری ـ
یتیم شدن شعر!

روزها کار نمی‌کنند و،
شب‌ها هم چراغی نمی‌افروزند ـ
شهروندان گورستان!