متن تنهایی

تنهایی
از معدود لذت هایی است
که نمی توانی
با دیگری قسمتش کنی ...

من که نمیگم چشمات واسه من باشه
یا براش باید یا نباید بیارم
ولی میگم حیفه...!
حالا که این همه به دلم نشسته
حالا که بعد این همه سال چِشمام اهلیِ یه نگاه شده؛
که هروقت با دیدنشون یادِ معلم مهربونِ اول دبستانم میوفتم
که مابینِ شلوغی های زندگیم ؛...

تنهائی هایمان را
با یکی که فکر می کردیم
شبیهِ خودمان است
و کفترِ دلش جَلدِ نگاهمان شده
تقسیم کردیم
.
تا به خودمان آمدیم
گوشه نشین تَرِمان کرده بود...!!!
.
ما هم مداد و دفتری برداشتیم
خیال و دلتنگی هایمان بر دوش
رفتیم توی خانه ای
دور از هیاهوی...

تنهایی مهربانم کرده است
شبیه سربازی که
از روی برجک دیده بانی
برای تک تیرانداز آن سوی مرز
دست تکان می دهد...



برشی از یک شعر/ از کتاب دورآخر رولت روسی

از حالت پاییزی چشمان تو پیداست
تقویم من امسال پر از روز مباداست

عاشق شده ام مثل غروبی که بداند
خودسوزی خورشید فروپاشی دنیاست

چون برگ که می رقصد و بر خاک می افتد
افتادنم از اوج به پای تو چه زیباست

قلبم به زبان تو اگر ترجمه می شد...

اینجا هوا ابری ست
و من در آبشخور حوادثش
پیِ تنهاییِ خود می گردم....

درختی شده ام بی بار
که برگهایم سبز است
و ریشه هایم زرد
پنهانش می کنم
تا سپیده ، غروب را در من نیابد

من زیاد زندگی را به خودم زهر کرده ام. زیاد خریت کرده ام. جمعه های زیاد، عیدهای فراوان، سفرهای دور و دراز، شب هایی که باید موفقیتم را جشن می گرفتم، وقت هایی که باید از طعمی که میچشم لذت می بردم، من حتی ایستادن زیر ایفل را به خودم...

گاه گاهی قفسی می سازم
با رنگ ، می فروشم به شما
تا به آواز شقایق که در آن زندانی است
دل تنهایی تان تازه شود.
چه خیالی، چه خیالی، ...
می دانم
پرده ام بی جان است.
خوب می دانم ،
حوض نقاشی من بی ماهی است...

حتما این پاییز هم مثل همه ی پاییزهای دیگر میگذرد، خواننده ها دوباره آهنگ های جدید بیرون میدهند و از تنهایی و خاطرات آدمهای رفته حرف میزنند، حتما بچه مدرسه ای ها دوباره توی دفتر املاشان برای سین یک دندانه اضافه میگذارند و برای پ یک نقطه کم، دانشگاه ها...

یک عصر غم انگیز
لابلای روزهایی که
حتی غم
از توصیفش عاجز است
با استکانهایی که مرا
در گهواره ی اندوه
بی ملاحظه ی سرریز شدن اشک
تکان می دهند
این تکان دهنده نیست؟
که با دست های یخ زده
جوری استکان را بچسبی
که انگار
می ترسی حرفهایت از...

امشب در آسمان
ماه نمی تابد
و آبشار گیسوانت را
کسی نمی بافد
امشب دست نوازشی
تو را نمی نوازد
و هیچ سازی
برای خواب تو
لالایی نمی سازد
امشب
سهم دستانم ازتو
فقط تنهاییست

پاییز...
فصل برگ های مرده
فصل پیچیدن خاطره در باد
فصل عاشقانه ای خاموش
فصل دلتنگی کوچه
فصل بی تابی سنگ فرش
فصل تنهایی یک چتر
پاییز...
فصل سیلی از باران
فصل عریانی یک عشق
فصل مرگ شاخه ای سرسبز
پاییز...
فصل نقطه چین تا تو... .

شب و سکوت و تنهایی
از من روح سرگردانی ساخته
معلق در کوچه های خلوت شهر
شهر را کوی به کوی قدم می زنم
پنجره ها را تماشا می کنم
در قاب هیچ پنجره ای نیستی
پشت در هیچ خانه ای نیستی
در انتهای گنگ خیابان نیستی
نمی دانم
شاید...

تنهایی لباس نیست
که از تن درش بیاوری
تنهایی رنگ به رنگ نیست
که هر روز یک رنگش را به تن کنی
تنهایی تنهاست

از فنجان ِ
تلخ ِقهوه ی تنهایی

خبری شیرین
برایم نمی خواند
فالگیر عشق

پدرام صیاد (سکوت)

آخرش میگیرم
حقِ تنهایی خود را
من از این شهرِ شلوغ
من از این پنجرها
از همه ی آدم ها
آخرش خواهم رفت
بی خداحافظی از شهر شما
آی آدمها...با شماها هستم
با شمایی که مدام
پشتِ آن صورتِ معصوم
لبِ برکه سرسبزِ ریا، میشویید
دستهایِ سرخِ آغشته به خون...

آئینه ای رو به رو
آئینه ای پشتِ سر
و تنهایی ام
اجتماعی ست در ابدیّت...!


حادیسام درویشی

تنهایی ست
او بزرگ باشد وُ
در دلِ تنگت ، جا نشود...

شعر : حادیسام درویشی

این همه راه آمده ای که سرت به سنگ بُخورد ؟
دریا
آنقدَر تنهایی که دنبالِ موج راهی شوی...!

شعر : حادیسام درویشی

بودن های نصفه و نیمه ادمها به هیچ دردتان نمیخورد!
خودتان را گرفتار همچین افرادی نکنید!
همانها که نه میشود گفت دارینشان و نه میشود گفت ندارینشان!
همان ها که تنها شما را از کسانی که واقعا دوستتان دارند دور میکنند!
و در اخر با یک جمله ی "لیاقت تو...

امشب عروسیشه حواست هست
تنهاترین دامادِ این شهره
ما خیلی بد کردیم در حقش
حق داره که با هردومون قهره

از هم یه دنیا دور بودیمو
تنهاییو انکار می کردیم
این اشتباهو از سر اجبار
با هر نفس تکرار می کردیم

هرچی که باهم بیشتر بودیم
درکمون از همدیگه کمتر...

پشت در این خانه کسی نیست، نگردید
تنهایی یک مرده مگر چیز عجیبی ست..

و خدا گفت؛ سلام ای اهل زمین
چه کسی غمگین است؟
چه غمی در سینه؟
چه کسی در بیشه ی تنهایی خود میرنجد؟

من به آغوش خدا محتاجم... نفسی بوسه زنم
تا که دراین ریشه ی غم ریشه کند....
باشد که تو را مهر بورزد از عشق.... تو به آغوش...

لطف بزرگ خورشید
گرما نیست
سایه ای ست که مرا از تنهایی نجات می دهد...