شعر

گفتم ای یار مکن با دل عاشق بازی
گفت حق است که با آتش ما دم سازی,

گفتم این عدل نباشد که دلم ریش شود
گفت این سادگی توست که دل می بازی

ارس آرامی

توبه . . .

عهد بستم با دل خود ز تو نامی نبرم

آنکه در شور غزل توبه شکستست منم



مصطفی ملکی

دو دستانش عسل ، لب ها عسل ، گردن عسل
جای پوست انداخته او را خدا در تن عسل

هر ده انگشتش عسل ، چشمش عسل ، پایش عسل
شیرین می گردد بماند هر کجا ناخن ، عسل

بوسه کردم روی لب هایش لبانم داغ بود
حرف زد بسیار با...

خدایا عاجزَم دردَم دوا کن
به درگاهَت مرا حاجت روا کن
خداوندا دلِ مسکینِ ما را
زِ فضل و رحمتَت از غم رها کن

سحرموسوی

سال هایی می شود گم کرده ام مقصود را
یک نفر باید بچرخاند مسیر رود را

یک نفر باید که در این مغز سلاخی کند
میل رخوت آور یک سکس در پریود را

خسته ام از رفتن و افتادن و برخاستن
بعد مثل سگ تکاندن جسم خاک آلود را

طعم...

ز پاره ی دل ما هیچ گوشه خالی نیست
کدام سنگ دل این شیشه بر زمین زده است

تیرماه است و به شدت باد بی انگیزه است
کاش بانو دامن گلدار خود را تن کنی

احسان پرسا

کتاب شعرم روی دستم مانده بود ،هیچ ناشری قبولش نداشت
می گفتند :هیچ کس با اینها عاشق نخواهد شد و هیچ عاشقی با شعرهای تو برای معشوقه اش پیام نمی فرستد .
هنری در آن نیست نه ایهامی ، نه آرایه ای
راست می گفتند ،آنها همه تو را کم...

چها با جان خود دور از رخ جانان خود کردم

مگر دشمن کند اینها که من با جان خود کردم

عشقم نوشته بودم یک قصه ی خیالی
در امتداد چشمم در سیر این حوالی

تاسور و ساتِ نازت فریاد سینه ام شد
گردیده حول و حوشم پاییز خشکسالی

دیگر نمانده در دل حسی برای ماندن
از هر چه آرزو بود این سینه گشته خالی

از رعشه ی لبانم هنگام بوسه...

کنج لبهایت؛ بنوشیدم خدایی عالی است
طعم سرخی لبانت را چشیدم عالی است

لمس چال گونه ات با پشت ناخن گاه گاه
شهد شیرینت به دندانم گزیدم عالی است

در حریمت ؛ لرزش سیمین تن مستانه ات
عطرگیسویت بپیچد بر مشامم عالی است

کنج گرم بیکرانت تا کرانهای تن تب...

نه که چشمان تو سرشار محبت باشد
منِ بیچاره ز بیچارگی ام عاشق آنها شده ام !

هر روز تو بر عشق بزن لبخندی
بر هر غم و اندوه بزن لبخندی

با عشق بلند شو به پا خیز هر روز
ای آنکه مثال گل ، به ما میخندی

«بهزاد غدیری»

از شعر و سرود و مهربانی بنویس
دلتنگ توام هر آنچه دانی بنویس

آلوده شده هوا نفس کم دارم
ای دوست به رنگ آسمانی بنویس


«بهزاد غدیری»

عطر تن پوش تو را خوب بخاطر دارم

بوی پیراهن تو قاتل ایمان من است...


«بهزاد غدیری»

و شعر من تفسیری بود از چشم های او

آنگاه که باران ، لبریزِ احساسمان کرده بود

«بهزاد غدیری»

در میان شعرهایم هر کجا گفتم علی
جبرئیل آمد فرود و بوسه زد بر شعر من


بهزاد غدیری

سر به سنگ نه ، سر کلنگ باید بزنم
آهو که شدم ، پلنگ را باید بزنم

این برکه ی کوچک که مرا خواهد خورد
ماهی که شدم به دلِ نهنگ باید بزنم

آتش به لب و به چشم باران دارم
سر سبزی دهکده به دامان دارم

من مقصد مرغان...

گوشه ای دنج در این حادثه ی تلخِ غروب
می روم دل به خیالت بِسِپارم من باز
در میانِ نفسِ زرد و نارنجی پاییزِ پر از تنهایی
چشمِ چون شب سیَهَت، می کند ویرانم
جان فرو می ریزد، دل تورا می طلبد...
قطره اشکی که به سانِ باروت، رها گشته...

.


در این زمانه گناهی که مهربانی کرد
به من بگو که بدانم کدام جانی کرد؟

سلام کردم و چون دیگران نشستم، او
میان این همه آدم مرا نشانی کرد

نگاه کرد؛ سپس خیره شد؛ سپس برخاست
اگر چه خنده من نیز همزمانی کرد

گرفت دست مرا مثل قایقی کوچک...

هرگز شده در باورِ خود گُم شده باشی
یا سوژه ی حَرّافیِ مَردم شده باشی

آئینه ی غم دارِ کسی باشی و هر شب
در حسرتِ یک لحظه تبسم شده باشی

تاراجِ غمی زخمه زده بر دل و جانت؟
فرقی نکند دلبرِ چَندُم شده باشی

آیا شده از غصه دلت...

یک بوسه چو دادی عوضش بوسه گرفتی
بازی به تساوی که رسد وقت پنالتی ست

در شهادت امام جواد ع

بدست تیره شبی بامداد را کشتند
سوار عرصه جنگ و جهاد را کشتند

خبر دهید رضا را که یا امام غریب
صفای پرتو جانت جواد را کشتتد

از آسمان امامت ستاره ای افتاد
جوان ترین گهر اجتهاد را کشتند

شرنگ شربت جام ستم مهیا بود...

امشب در شهر یک مرد جان داده است
غرور و قدرتش را از دست داده است

خسوف بود ؟ نه ماه دلگرفته امشب
و پیام تسلیتش را به آسمان داده است

کاش دلم برای خودم می سوخت وقتی
پوچی دنیا خودش را نشان داده است

زمان همیشه مرا زیرخویش له...