متن عاشقانه غمگین

احساس تو مرگ است برای قلبی که بی تو زندگی کرد💔

صدایت در نسیم جاری‌ست،
و من، در هلهله‌ی صبح،
تنها با پرتوهایت
به دنبال تو می‌گردم.

جنگ،
چه تناقض شگفتی!
ویران می‌کند،
می‌سوزاند،
می‌گیرد
اما گاه،
در ویرانه‌هایش
چیزی می‌رویَد
که هیچ صلحی
یادگار نمی‌گذارد:
آزادی
برای دوست داشت

لحظه‌ای
و پس از آن، هیچ...

زمین می‌ایستد،
زمان فرو می‌ریزد،
اما دستت در دست من
معنای هستی‌ست.

باد خواهد آمد
و ما را خواهد برد،
اما پیش از خاموشی
بگذار لبانت بگوید:
عشق،
تنها دلیل بودن بود.

با این همه اما دل و دلبر تویی، تو
بی سنگرم در شهر عشق، سنگر تویی، تو

پاییز باشد

باران ببارد

پنجره‌ها حکم حبس ابد می‌دهند

آن‌گاه که تو نباشی

براى زیستن هنوز بهانه دارم!
من هنوز مى توانم
به قلبم که فرسوده است
فرمان بدهم
که تو را دوست داشته باشد!

«شهادت حضرت عَلیّ بْنِ موسَی الرّضاء»

(شمس هشتم)

عبا بر روی سر دارد کسی که شمس هشتم بود
دلش آتش، ولی لب‌هاش گلدان تبسّم بود
ولیعهدی به ظاهر گرچه از فرط تفاهم بود
ولی، عهدی که جام شوکرانش با تحکّم بود
‌
‌که باید نوشی این جامی که می‌باشد سرانجامت...

آنقدر سرگرمِ دوست داشتنت
بودم
که یادم رفت
غروب جمعه اس..
که یادم رفت
دلم بگیرد!

من زخمی از جنگ هستم،
جنگی به نام "عشق"!
جنگی که هم آدم را میکُشَد و هم آدم را اسیر و زندان و تبعید میکند!
و بدترین نوعش "اسیر شدن" است،
اسیر عشقی که زندانبان آن آدم بی رحمی باشد و هر روز اسیرش را میان مرگ و زندگی قرار...

_نیازی به شکنجه نیست ..

اعتراف می کنم

همه ی غزل هایم را

از چشمان او دزدیده ام

_کبوترهای ذهنم
فقط در حوالی بام تو اوج می گیرند
و پروانه ای
از نردبان شب بالا می رود
تا راز این پرواز را از ستاره ها بپرسد
چه کسی باور می کرد
این حجم از نور
در حروف ساده ی "دوستت دارم "
نهفته باشد..

یه دختری بود توی کوچه ی ما... تهِ کوچه ی ما، خونه ی خسرو اینا یه جای دیگه ای بود، خیلی دور، ولی هر روز تو کوچه ی ما بود، اول فکر می کردم برای خاطرِ منه، بعدش کم کم فهمیدم عاشقِ دختره ست، اونقدر دوستش داشت که جرات نمی...

روزها ساعت ها لحظه ها گشته اند دل سنگ
چرا نمی فهمند شده ام دلتنگ دلتنگ
برگرد بگذار فخر بفروشم به تمامشان
بشکنم هرچه هست دلتنگ و دل سنگ

چه فرقی می‌کند
تو که نباشی
همین لحظه هام هم
برای من جهنم است...

یک عمر تو را خواندم و تو گوش ندادی.

عجب بی صدا جان مان را گرفت.
حسرت های بر دل نشسته.

ویرانه کند قلب مرا،
گوشه ی چشمی ز نگارم.

در حسرت یک بار بغل کردن تو،
چه آسان دل ما مُرد...

از همان لحظه که از چشم تو افتاد دلم.
مرگ من بیشتر از بیش به من نزدیک شد.

بدتر از دلتنگی های نیمه شب.
انتظار دیدنش، کرده ویرانه دلم.

نیست ما را، ز دنیا طلبی.
جز رخ دلربای او.

یه سری سیاه و سفیدا خوبن مث برف لای موهات
مث کلاویه های پیانو مث اون دوتا چشمات
مث ترکیب یه شال سفید با موهای مشکی فرفری
مث یه آلبوم عکس قدیمی که پره از عکسای بچگی
با تو رنگ دنیام چه قشنگه، سیا سفیده آره همینشه که قشنگه...

چیزی نمیتونم بگم، قراره از من بگذری
چیزی نگو می فهممت ،باید از این خونه بری
چند سال از امشب بگذره تا من فراموشت کنم؟
تا با یه دریا تو خودم خاموشِ خاموشت کنم!
تنهاییامو بعد از این با قلب کی قسمت کنم؟
واسه فراموش کردنت باید به چی عادت...