متن غمگین

پاییزم...
مثل بوته ی گلسرخی
که عریان شده

ز هرچه ترسیدم عاقبت همان شد

بزرگترین בروغ زنـבگیم اینه..،
ڪه بی تو زنـבه ام هنـــوز...

آدمی، درختی‌ست
در میانه‌ی یخبندان!
هرچه هم تقلا بنماید،
سرانجام سوز مرگ، او را از پا می‌افکند.

دانم ای مـادر میان کـوه و دشت
این تو بـودی دوش تا دوش پدر

کـردی از هـر آرزوی خـود عبـور
تـا ببـینـی شـادی دخـتـر، پسـر

من که می‌دانم زمان با تو چه کرد
کاین‌چنین موی سپید آمد به سر

دانـم از کـوه و کمـرهـای طـویل
حـاصـلی نامـد بـه‌جـز درد کمـر...

ڪاش بوבے و میـבیـבے،
ڪه ݼگونه میگذره این بـے تو بوבن هاے من.

چقـבر سخته پر از حرف باشی و،
جای سخن چشمت ببارב.

برای ماهی‌ها
از نجابت تور صیاد مگو!
آن‌ها تنها بازمانده‌‌ی چاقوی سلاخی
میان دستان ماهیگیرند.

از آن همه راه و بیراه
تنها باریکه‌ نوری از مهتاب
به دیاری که پشتِ سر‌‌ گذاشتم

ریش روزهایم
سفید می‌شود
درسیاهیِ‌ روزگارِ بی‌مادری

تورا را یافتم!!! اما بی درنگ دیربود....
هر دو خونین از جدال، بازگشته بودیم
سالها قحطی محبت را عطش داشتیم
و هیچ بارانی از آغوش سیرابمان نمی کرد........
ژاکت کهنه تقدیر یگانه تن پوشمان بود ،
وشال گردنی از اجبار گلویمان را‌می فشرد...
پیله هایی از جنس باور های درهم...

سختـہ בلتنگ کسے باشے و قسمت نشوב בیـבارش.

بـہ یاב خاطرات او...
شبم پر شـב ز בلتنگی.

مگر بے رحم تر از خاطرـہ ها چیز בگر هست.
کـہ בلتنگیِ בل را بـہ نهایت برسانـב.

چون رود، روزها گذشت و بازنگشت،
دل را به موجِ خاطره نسپار.
جستجو مکن، که در غبارِ دیروز،
جز سایه‌ای شکسته نمی‌یابی.

قلبم را اول اهدا کنید
نکند دوباره بتپد

هر شبم بارونے ایست.
بس کـہ با خاطرـہ هاے تو تنها مانـבم.

قبیله یعنی یک نفر
همخونی معنا ندارد
وقتی برادری
داری که دشمنت میشود
وقتی فامیلی داری
که به دردنخور است
و حتی فرصت پیدا کند
ضربه ای هم وارد میکند
آری هم خونی معنا ندارد
همبستگی خوابیه که تعبیر فردا ندارد
و من تنها ترین آدم روی زمین هستم

گاهی دلم میخواهد عین ابر پاییز
با چشمهای خیس خود باران ببارم

پای ورق سختی و دلتنگی من
امضای کسی بود که چون جان من است

انسان، هرلحظه از کنار بادها می گذرد. بادهایی که به تمام سمت و سوی او می وزند. این باد است که می آید تا یک تارموی سفیدت را با خود ببرد وگردوخاک های لباس هایت را بتکاند و تمام تنت را بلرزاند

درد های من خوب نشدند
درد های من شعر شدند
و ریشه دواندند
مصرع به مصرع
بیت به بیت
قافیه به قافیه...

Love is sometimes loving someone whom you will not reach to...

‏عشق گاهی وقتا دوست داشتن کسیه که هیچ وقت به دستش نمیاری

رفتی...
و در کوچه‌های خاموشِ دل،
صدای قدم‌هایت هنوز می‌پیچد.

دست‌هایم،
به جای گرمای تو،
سایه‌ای سرد را در آغوش گرفته‌اند.

چه آسان شکستی،
آن پلِ باریک میان دو دل،
و من ماندم،
با هزار واژه‌ی نگفته،
و بغضی که هیچ شعری آرامش نمی‌دهد.

ای عشق،
ای شکوفه‌ی بی‌بهار،
نامت...