شعر کوتاه

خوردن یک سیب،
راه خوشبختی را تغییر داد ـ
سرنوشت!

نور می‌پاشد،
به دل شب ـ
مهربانی زن!

چگونه قلبت راضی می‌شود
هر غروب،
کبوتر نحیف خیالاتم را
از نزد خود پَر دهی؟!

راه‌های مالرو را در پیش گرفته‌اند
برای لقمه‌ای نان،
کولبرها!

از پشت نرده‌ها،
به رهگذران می‌نگرند ـ
گل‌های باغ!

کفشش را درآورد،
تا دمی بیاساید ـ
دریا!

هیچ‌گاه به هم نمی‌رسند،
با تمام زیباییشان تنها می‌مانند ـ
ماه و آفتاب!

دلم هزار پاره می‌شود،
زیر پای شبانگاهان ـ
بدون تو!

می‌خواهند بیفتند،
جلوی روشنایی دیده‌ی مادرم ـ
شعر و هایکوهایم!

برکه‌ی راکد،
فرشی بافته شده از خزه ـ
قور قور قورباغه!

نهالی بکار،
تا شاخه‌های بسیاری بدهد ـ
پس از نبودنم!

در شهری‌ هستم،
که آشناترینم ـ
نسیم سحری است!

سنگسار تاک،
سر و گوشش شکست ـ
بارش تگرگ!

نگارگری چیره دست است،
سالانه تابلوهایش را به نمایش می‌گذارد-
پاییز!

خلق و خوی‌اش چون ماهی‌ست،
لباس نمی‌پوشد ـ
پاییز!

دسته دسته،
سرپناه افکنده‌اند ـ
قارچ!

شانه بر سر کوه می‌کشد،
با دلی پر از حُزن ـ
مهتاب!

پرتقال چهار فصله‌ست،
با عطر و طعم خوش ـ
پستان‌هایت!

شب تاریکِ تاریک،
خش‌خش پای عاشق ـ
به سوی وعده‌گاه!

با چمدانی زرد،
خود را به پارک رساند ـ
پاییز!

ریختند به حیاطمان،
شروع کردند به رقص و پایکوبی ـ
باران و تگرگ!

ماه چهارده از من رنجیده،
ستاره‌های ریخته را ـ
جمع می‌کنم!

هدیه‌یشان می‌کنم،
دستانم را به زنی ـ
بِکَند سوتین!

با نم‌نم انگشت،
گیسوان صنوبر را شُست ـ
باران!