100 متن کوتاه تلخ ۱۴۰۵ جدید 2026

دل شکستیّ و شبی یک نفر از جنسِ خودت
خنده ای تلخ به چشمانِ تَرَت خواهد کرد

همه ی هستیِ من! ، با منِ بیمار بگو
خبرِ مرگِ من آیا پَکَرَت خواهد کرد؟

خوش به حال دل فرهاد که در مدت عمر
مزه ی تلخ ترین خاطره اش شیرین است

تلخی اخلاق را اندام موزون حل نکرد
استکانم شد کمر باریک و چایم تلخ ماند

من گره می زنم این فاصله ها را هرشب
تا که کوتاه کنم قصه ی تلخ جدایی ها را

کنارم‌گذاشتی
که‌تلخم‌کنی؟
شرابی‌شدم‌نابی،حسرت‌بکش

کام دل گر چه شد از شور غم عشق تو تلخ
جان شیرین منی، بلکه ز جان شیرین تر

به گمانم یک نفر دستش خورد

چای ریخت روی تقویم.

و تمام روزها

تلخ شد.

زندگی به من آموخت
آنکه کام دیگری را تلخ می کند...
غیر ممکن است
کام خودش شیرین باشد...

چه تلخ است علاقه ای که عادت شود...
عادتی که باور شود...
باوری که خاطر شود...
و خاطره ای که درد شود...

ساکنان دریا
پس از مدتی
دیگر صدای امواج را
نمی شنوند...
چه تلخ است قصه ی عادت...

گاهی فراموشش بکن
گاهی به دور از هر خیال
مقصد کجا...؟یا کیستی...؟گاهی بخند و بیخیال

آرام شده ام
مثل درختی در پاییز
وقتی تمام برگ هایش را
باد برده باشد !
تلخ و آرام شده ام..

|□هستی اما .......کمرنگ
|◇حرف میزنی اما ......تلخ
|♡محبت میکنی اما ....سرد
|^چه اجباریست در دوست داشتن من ؟!

چه تلخ است به قصد پرواز، سقوط را تجربه کردن
نویسنده عطیه چک نژادیان

ای‌کاش
انسان
بلای جان انسان
نبود هرگز!

جنگ باشد
قحطی باشد
قهوه ام تلخ باشد
سرد باشد
چه اهمیتی دارد
تو باشی
همه چیز خوب است …

یک جمعه
تنهایی ات را
به قهوه مهمان می کنم
تلخ تلخ
من
با لبخندم
تو
با حرفهایت
شیرینش کنیم

اسکار تلخترین جمله هم

تعلق میگیره به

«کاش هیچ وقت نمیشناختمت»

من، شبی مست و خراب
با قدم‌هایی سست
کوله‌ای بر دوش
از کوچه‌های سرد این شهر عبور می‌کنم
طوری که
صدای آخرین گامهایم
در خاطر تو،
کامت را تا ابد تلخ کند !

چه بی تابانه میخواهمت... ای دوریت آزمون تلخ زنده بگوری...!

بعد مرگم شعر هایم را بخوان تا بشنوی / سرگذشتم تلخ تر از درگذشتم بوده است

عجب تلخ بود
شیرینی دروغ عاشق بودنش…

شب خودش پر می کند بغض گلویم بی سبب... وای بر وقتی که غم هم پا به پایش می دود...

زندگی سخت نیست، زندگی تلخ نیست
زندگی همچون نت های موسیقی بالا و پایین دارد
گاهی آرام و دلنواز
گاهی سخت و خشن
گاهی شاد و رقص آور
گاهی پر از غم
زندگی را باید احساس کرد

تلخ کنی دهان من / قند به دیگران دهی

رفتیم و داغ دل ما به دل روزگار ؟ هه! رفتیم و داغ دل ما به هیچ کس نماند

تلخ ترین حادثه قَرن است
اینکه تنها کسی که میتواند
حالت را خوب کند،
علت حال بدت باشد.

این تن خسته
ز جان تا به لبش
راهی نیست...

‏چه تلخ باشی چه شیرین
من از یک ذره ات هم نمیگذرم

زندگی به من آموخت
آنکه کام دیگری را تلخ می کند
غیر ممکن است
کام خودش شیرین باشد

مرگ تلخ است و نابکار
من قلبم درد میکند
من به تو می اندیشم
در سفر به سفری بی بازگشت رفتی

امید رهایی نیست
وقتی همه دیواریم ..

قسمت تلخ زندگی اینجاست که مجبوریم بدون آدمایی که دوستشون داریم ادامه بدیم

باور کن زندگی را ...
شیرین مثل غمِ کودکان بالا شهر
تلخ مثل شادیِ کودکان کار

اگر می شود به آدم های تلخ
دلسوزانه لبخند بزنید
شاید آنها شیرینی کلامشان را
در نقطه ای از زمان
در اتفاقی ناخوشایند
یا به آدمی ناخوب
باخته اند.

تلخ ترین لحظه آن جا بود که لبهٔ پرتگاه ایستادیم اما کسی نگرانمان نشد ...
شاید انقدر ساکت ماندیم که فراموشمان کردند ..!

کاش هیچ وقت به اون نقطه نرسین که با تموم وجود بپذیرین، واقعا اوضاع همینه که هست و من هیچ غلطی برای تغییرش نمی تونم بکنم¡

می کشم تو را نفس
اما،چه تلخ است
دم و بازدم
یادت

انگار قهوه تلخ بر روی تقویم ریخته شده
که اینگونه روزهایم تلخ شده است...

شقایق باباعلی

دارد به سفر می رود امشب چمدانم
با خاطره ای تلخ که من خالق آنم

تلخ شد این زندگی بعد از تو ای شیرین من!
تا همیشه “بی” ستون کردی تن این مرد را

طعم تلخ عشق تو
و طعم تلخ قهوه عصر جمعه عجب ترکیب غم انگیزی است...!

تلخ نه الکل است،نه سیگار و نه قهوه..
میدانی چیست!؟ تلخ به یاد آوردن قول و قرارهای اولین روز دلدادگی بود، که به خیالمان قرار بود ابدی شود..

چشمی به انتظار
در قابِ پنجره،
چشمی پُر از غبار
در باغِ خاطره،
اینک هجومِ زهر
در تلخِ حنجره،
تسلیم گریه شد
چشمی که انتظار.

هرچقد شکر بریزم و چای کوفتی را
هم بزنم..
نبودنت تلخ است!

لب‌هایت بوسه‌گاه من است،
و هر لمسِ تو،
شعرِ تازه‌ای‌ست که روی پوستِ تنم نقش می‌بندد.
عشق، یعنی تو در آغوشم،
بی‌هیچ فاصله‌ای...

یه جور تلخ ارومم
جهان مثل درختی توی پاییزه
که برگاش از غم دوری برای دلبر زیباش میریزه
زمین اغشته از برگه
که شاید دلبرش با ناز
ولش کن
حوصلم بد جور لبریزه

امیر نوشت🖋️

این جهان
تلخ تر
از قهوه‌ی ترک
تو
به آواز دلت
شیرین کن

قهوه اگر تلخ است
چه انتظار بیهوده ای ست
شیرین کامی فال را

تلخ شد
طعم شیرین شعرهایم
افتاد
شکست
فنجان سفید گل مشکی

این جهان
تلخ تر
از قهوه‌ی ترک
تو
به آواز دلت
شیرین کن

نفس خائن زندگی را تلخ بر من کرده است/ وای بر آن کس که دزدش در درون خانه است

رفتم
که او را
ببینم
آنها را دیدم...!!

چه تلخ باشی
چه شیرین!
من از یک ذره ات هم نمی گذرم!

بعد از چشمانت
نه دگر سیگار به کار می آید نه دگر گریه که دوای درد عاشقی فقط مرگ است و مرگ....!

آنی

درختی می افتد،
همه متوجه
صدای افتادنش می شوند،
اما یک جنگل رشد میکند
کسی متوجه نمی شود
مردم اینگونه اند،
به رشدت توجه نکرده
بلکه به افتادنت توجه میکنند…
پس مواظب جای پایت باش

یک فنجان قهوه به من بدهید
شکر لازم نیست
تلخ می خورم
یک استکان چای به من بدهید
قند لازم نیست
تلخ می خورم
می خواهم تمام تلخی ها را یک جا َسر بکشم
شاید تمام آن
تمام شود...

عشق گاهی زخم و گاهی مثل مرهم

میشود

عشق گاهی ننگ و گاهی، رقص پرچم

میشود

عشق گاهی شوکران تلخ و گاهی چون

عسل
گاه شیرین می شود ، گاهی پر از غم

میشود……

ماییم و خزانی و
دل بی برو باری
گور پدر باغ و بهاری که تو داری

کودک درونم به قاتلی تبدیل شده....
بعد تو هر کسی که می آید او را می کشد...

تلخ کنی دهان من
قند به دیگران دهی..

گاهی صدای پای تو می آید
با اضطراب به سمت در می آیم
در را که باز میکنم
بهار آمده
و
تلخ ترین حقیقت این است که
سه فصل دیگر نبوده ایی!

چقدر تلخه...
به همه آرامش بدی ؛
ولی خودت یه شونه گرم
برای غصه هات نداشته باشی..!