شعر عاشقانه

سکوتت
کویری ست بی پایان
که بادهای غریبش
نقش ناگفته ها را
بر رمل های زمان می نگارد
و من
مسافری بی قافله
پا در رهگذرِ
بیصدای این توفان خاموش
در جستجوی بذر واژه هایی
که هرگز نبالیدند..
کاش می شد
پشت این دیوار،
چشم شب باشم
تا کشف کنم...

دریا زنی‌است 
با چشمان تیله ای
که با هر باد
عشق
موجها را پس می زند.‌‌‌..‌

خیال تو
مثل پرسه زدن
در دانه‌های انار است
نوازش نسیم است
بر لمس شاخه
و بوی کبوتر
روی تنفس دیوار

آه خیال تو
و باز خیال تو....

نگاه کن‌.‌...
چطور عشق از پاییز می ریزد
نه از شاخه های روییده در
دست هایم،
از طلوع پنجره می آید
تا آب در دل ماه تکان نخورد
و این سرخ ترین کسوف تاریخ
است

گفتا که عشق بازی؟ گفتم اگر خوش آید

گفتا چگونه عشقی؟ گفتم که خامُش آید!

گفتا بگو دلیلش؟ گفتم ز حرف مردم

گفتا خطر ندارد! گفتم چو چاوُش آید!...

‏بــاید که دوبــاره به یادت بنــویسم غزل‌ها را،
‏تــا کم بکنــم از دلِ آشــفته اندوهِ شب‌ها را !

‏هــر شب به هــوایت پرسه می‌زنم در دلــم آرام،
‏تــا گم نکــنم در جـانِ خـود ایــن خاطــره‌هـا را!
‏

‏آن‌چنـان از عشق گفـتی که در رویاها وا مانـده‌ام،
‏جوری از آغوشت گفتی که در مستی جا مانده‌ام!
‏

مرا بیش از یک جان نیست בر تن،
کـہ آن هم بـہ فــבاے زلـف مشکینش.

‏ای کاش خزان شود، باز به فصلِ باران برسیم،
‏آخرِ کوچه‌ی تمنا، کاش به وصلِ جانان برسیم!
‏

من تو را نه عاشقانه نه عاقلانه
بلکه عادلانه دوستت دارم
جایی میان همین واژه ها
میان غزلی موزون
که همه قافیه هایش می شود
تو

از کوچه باغ واژه ها
آنها که لایق تو باشند
دست چین میکنم
کنار هم می گذارم
تا شعری شوند
بی تابِ خواستنت
اما تا رسیدی
تمام شعرهایم زمین
ریختند
آخر یادم نبود
تو با آن همه زیبایی
خودت ناب ترین
غزل روی زمینی
و براستی منو واژه ها
چقدر...

‏عطری که می‌پیچد از گلزارِ تنِ زیبای تو،
‏شرمنده کرده بهار نارنج‌های شیرازی را!
‏

‏تا هستی هست و زِ بعدِ مرگم، تویی در دو جهان،
‏مرا، مِی و پیمانه و ساغر و هستی و مستی و گناه!
‏

و…
‏من،
‏گره‌ای کور زده‌ام،
‏دل را به خیال،
‏و خیال را به نسیم
‏و نسیم را…به طلوع لبخندِ تو
‏و تو را به ریشه‌ی جان…!

چقدر سخت است
از برای تو شعر نوشتن
وقتی خودت
شاه بیت تمام غزل هایی...

صبح است و باز دنبال چشمان تو می گردم
می‌نویسی صبح بخیر ، میگفتی چه ها که نمی کردم
در وصف تو نوشتن جانا کار ساده ای نیست نه
زمین و خورشید و ماه به درک من که دور تو می گردم

به نام تو آغاز شد، صد دفتر شعر.

در سکوت نگاهت، تمام سطرها گم شدند.

دست در دست واژه‌ها، به دیدنت می‌آیم

و سطرها را با تو به تماشا خواهم نشست.

شعله‌ای کوچک در دلِ خاکسترها جان می‌گیرد،
گرچه لرزان است، اما نویدِ آتشی دوباره است.

ابرها آهسته کنار می‌روند،
نسیمی خسته بوی باران را به کوچه‌ها می‌آورد.

پرنده‌ای بال می‌زند بر قفسِ شکسته،
و آسمان با آغوشی روشن او را فرا می‌خواند.

انسان، در آیینه‌ی سپیده، خویشتن را می‌بیند،
که...

نشستم کنار خودم سالها
به فکر تو و عشقِ ناجورتم
درونم پر از انحنای سکوت
توو اندیشه ی عیشِ کیفورتم


تو با هر کسی که بهم ریختی
چرا تاسِ نردش خراب اومده؟
نفس روی هر ساحلی دوختی
براش تا ابد هی سراب اومده


تمرکیده بودم میونِ غمم
برام قصه ی...

‏در غـروب عشقت به غـم نشستم،
‏در طلــوع خیالت از جان گسستم!

میان لفاظی فالم
چشم های تو بی نظیرند
همچو کهکشانی که در خود
ستاره ها را جای داده باشد
پُر از دلبری و چشمک
و قرص روی ماهت
سالهاست
مرا چله نشین این
عاشقانه کرده است
به همین فال سوگند

من به زیباییت بارها غبطه خواهم خورد
به عطر گیسویت شب بو را خواب خواهد بُرد
هر کجا باشم با تو عاشقی ها خواهم کرد
مصرع به مصرع برایت در این عشق خواهم مُرد

حضورت داشتنت از همین راه دور هم
نهایت خوشبختی است
تو دلخوشی واژه هایی
به شعر شدن
وااای که چقدر دلنشین و زیبایی
بگذار بگویم
دیشب که خواب بودی
قاصدک ها حرم نفسهایت
را آوردند
شب بو ها مست شدند
ماه گونه هایش گل انداخت
و من شدم همان مجنون...

تا تو هستی پُر از حس عاشقانه می شوم
با یک بغل اطلسی به دیدار آفتاب می روم
تو خورشید منی لَختی بتاب جانم تازه شود
با جان و دل بهانه نه پر از ترانه می شوم