شعر کوتاه غمگین

سپیده‌دمی،
جیک‌جیک گنجشک‌ها به گوش نمی‌رسید ـ
در سوگ مادرم!

کوله‌بارش را جمع کرد
وقت سفر نزدیک است ـ
پاییز عُمر!

سبوی دلتنگی‌ام،
سال‌هاست که پُر شده ـ
چرک و خون از آن می‌چکد!

شب‌هایش تاریک و تلخ‌اند،
که ماه هرگز در آن طلوع نکرد ـ
زنی سیاه‌بخت!

در خلوتگاه کهولت،
مرا خواهی یافت ـ
با قلبی شکسته!

کودکی‌ام به جا مانده،
در کوچه‌های رنج و مشقت ـ
با یک جفت کفش پاره!

جیب کُتم،
پُر شده از گرسنگی ـ
پای برهنه!

باری دیگر،
یتیم شده‌ام ـ
در ویرانه‌ی زندگی!

هیچ کجا
زمین نمی ماند
درد بی صاحب عشق!
همیشه بی نقطه ی پایان
به نقطه چین سکوت
می رسد ...

تا می‌رسد غمت
چنان نبض و نفس را می‌پراکند
که دست باد
برگ‌برگ خاطره‌های درخت را...

سیر از زندگی‌ام!
می‌توانید
از جوانی باقی ماندم 
بپرسید.

غم‌انگیزترین
ابرِ کوهستان و پاییزم،
بهانه‌ای می‌خواهم برای گریستن!

گویی که زاده‌ی ابری بهاری باشم،
دوازده ماه سال
از چشمانم باران می‌بارد.

خواب دیدم
برای چشمه‌ای خشکیده می‌گریم -
چشمم جوشید!


شاعر: روناک آلتون
ترجمه: زانا کوردستانی

ترانه‌ای غمگینم!
هیچ‌کس جرأت ندارد
که مرا به آوازی مبدل سازد...

در فراق تو،
دلم شبیه جنازه‌ای می‌شود.
باید دنبال قبرستانی بگردم
که او را دفن کنم.

فقط،
یادگاری‌هایمان را
داخل قبرم بگذارید!
جا گذاشتنشان،
سخت است...

دعایم نکن،
تا بعد از تو بمیرم -
نمی‌توانم!

گمان کردم که گل‌ست،
اما تیغش
در دستم به جای ماند.

به اندازه‌ی برگ‌ها
زخم
بر تن من و درخت است.

در بازار حلبچه،
هیچ زنی را ندیدم
که چنان من،
با قلبی شکسته، قدم بزند...

هر بار که از تو ،،،
نوشتم
شکست قلبِ قلم ،
چکید روی دفترم ،
چِکه چِکه خونِ قلم ...!

صدیقه جُر

گم شده بود
صدای هـق هـق شبانه
زنی در شـر شـر باران
به انتظار سحر

خورشید،
از خانه‌ی ما طلوع می‌کرد
مادامی که
مادرم،
غروب نکرده بود.