شعر کوتاه

فرصت نمی‌کند به عزا بنشیند،
وجب به وجبش ماتم است ـ
جنگل!

چشم به راه درختی‌ست،
که بوسه می‌چیند ـ
مهربانی زن!

آن‌که نچشیده باشد،
نمی‌داند چقدر تلخ است ـ
درد یتیم بودن!

قهقهه‌ی خنده‌ی زنی،
می‌ریزد به رودِ زندگی ـ
آبشار دلم را!

به آرامی می‌خرامد،
سر را در آغوش هم نهاده‌اند ـ
دو سپیدار!

عدم طلوع ماهِ چهارده،
غباری بر دلم نشاند ـ
شبِ یلدا!

با عمر کوتاهش،
عطر خوش مستی را منتشر کرد-
گل نرگس!

با قلقلک باران پاییزی،
دانه‌هایش بیرون زد-
انار!

قبا و سینه‌پوش را دور انداخت،
با پیراهن نازکی از نرگس-
آواز سر می‌دهد کوهستان!

غیر از خانه‌ی خود،
به هیچ خانه‌ای پا نمی‌گذارند-
پرستوها!

آمده‌اند به ییلاق،
با قهقهه و خنده-
پرستوها!

بدون هم بند نمی‌شوند،
دو مفصل نه!
چشمانت.

گفتم پدر جان سرکار نرو،
امروز روز توست-
سرش را تکان داد و رفت!

حالا تو هی بگو پرنده
وقتی که ارتفاعِ خفقان
از حجمِ هر پروازی بیرون زده
و آسمان را
مثل یک پتو
روی جنازه‌ی آفتاب
کشیده اند

پاییز تو را از شبنم رویاند.
ولی تو،
پاییز را گردن‌آویزی ساختی و
به گردن زندگی آویختی...

چگونه
از قلمدوش زندگی پیاده شوم؛
وقتی عشق،
دلخستگی‌هایش را
در من خالی می‌کند...

آستین زندگی‌ام را گرفته‌ام و
برای خویش می‌رقصم؛
گویی که
تمام دنیا با من به رقص درآمده است!
-----------
* تیلم: ئەو پارچە قوماشەیە کە زیاد دەبێ لە دروومان و فڕێ دەدرێت
* «تیلم» در کردی به پارچه اضافی که از دوخت لباس می‌آید گفته می‌شود؛ اینجا استعاره از بخش‌های...

شعاع کدام حادثه
مانده ایم
جبران نمی شود
به هیچ تاریخ...

تقی جهانبخشی

تقویم
از مسیر
پا پس نمی کشد
من قدم زدن
در قدمت خود را
پای تقدیر
می نویسم !

هر روز برای ماندن
لباس عوض می کنم
مرگ اما
همیشه یک پیراهن
بیشتر از من
پاره می کند ...

از هر راهی
به ادامه ی خود
می رسم
تنها بن بست مرگ
میانبری طولانی است...

بر روی شاخه‌ی درخت سیبی بودیم، 
قضا و قدر شکستش- 
تا به زمین دنبالت آمدم.

میان گهواره‌ی چوبی، 
گریه‌ کردن را از یادم برد - 
نوای آواز مادرم!

راه را بسته
بر گذر روشنایی من! 
چشمی‌ست نابینا- 
پنجره‌ام.