100 متن کوتاه تک بیتی ۱۴۰۵ جدید 2026

رندانه دل میبری و
دزدی همیشه کار یک آشناست
به کاهدان زده ای ناشی،
مال خود را ربودن، خطاست

نشسته ام به در نگاه می کنم
دریچه آه می کشد
تو از کدام راه می رسی؟
خیال دیدنت چه دلپذیر بود
جوانی ام در این امید پیر شد
نیامدی
و دیر شد ...

گر تو گناه من شوی
توبه نمی کنم ز تو
جام لبت بنوشم و
باز گناه می کنم

✍️ justfor5436
کار من دوست داشتنت بود و هر روز تکرارش
خلق گفتند؛ دیوانه شد آخر، رفت پیِ کارش

✍️ justfor5436

کوتاه آمده ام من ، اما
کووو ؟! تا بیایی تو....

یا بفرما به سرایم یا بفرما به سر آیم
غرضم وصل تو باشد چه تو آیی چه من آیم

گر بیایی دهمت جان ور نیایی کشتمت غم
من که بایست بمیرم چه بیایی چه نیایی

خواب نمیبرد مرا ، یار نمیخرد مرا

مرگ نمیدرد مرا آه چه بی بها شدم

آن کس که بدم گفت بدی سیرت اوست
وان کس که مرا گفت نکو خود نیکوست

حال متکلم از کلامش پیداست
از کوزه همان برون تراود که در اوست

مثل یک معجزه ای
علت ایمان منی

همه هان و بله هستند
و شما جان منی

ماه را دیدم و گفتم که قشنگ است اما
رخ زیبای تو را ماه ندارد جانا


(محمد فرمان رضائی)

هر کجا تو با منی
من خوشدلم
گر بود در قعر چاهی منزلم

با تو دوزخ، جنت است ای جانفزا
با تو زندان، گلشن است است دلربا

دردم به جان رسید و طبیبم پدید نیست
داروفروشِ خسته دلان را دُکان کجاست؟

روز محشر بخدا خواهم گفت

آن که از من
تو گرفتی
همه ی جانم بود

دل به تو سجده می کند
قبله اگرچه نیستی

نیتِ هر نماز من
مذهب و عشق کیستی ؟

ساوه مشهور به انار است و بَم به رطبش
یار ما نیز ، به شیرینی مرموز لبش

من همانم که تویی 

از همه عالم جانش

تا به کی باشی و من
پی به حضورت نبرم ؟

آرزوی منی
ای کاش به گورت نبرم

تو تمنای من و یار من و جان منی

پس بمان تا که نمانم به تمنای کسی

چشم تو هوش مرا از زندگانی میبرد

در احساسم نهفته هُرمِ مِهری/

که می سوزاند اندامِ نهان را/

زهرا حکیمی بافقی (الف احساس)

آری اگر غم نبود،
تنهاترین بود دل!
زهرا حکیمی بافقی (الف احساس)

هر نفس با نام تو، جان تازه می‌گیرد دلم
دلبران دل می‌برند، اما تو ایمانم می‌بری...

من ندانم ز نگاه تو
چه خواندم اما

دانم این چشم
همان قاتل دلخواه من ‌است

سر به راه بودم و
یک عمر نگاهم به زمین

‌‌‌‌‌آمدی سر به هوا
چشم به راهم کردی

بر شیشه ی احساس کسی چنگ نزن
با زخم زبان به دیگران سنگ نزن
وقتی که خبر نداری از سر کسی
بیهوده به او تهمت صد رنگ نزن

اعظم کلیابی
بانوی کاشانی

چشم درویش بکن موقع صحبت با من
من دلم خواسته شاید به شما زل بزنم

سر پیری اگر معرکه ای هم باشد
من تو را
باز تو را
باز تو را میخواهم

گفتی ز سرت فکر مرا بیرون کن
جانا سرم از فکر تو خالیست
دلم را چه کنم ؟

منم که گام می زنم همیشه در مسیر تو
بدون تو کجا رود کسی که شد اسیر تو ؟!_





_

و تو
پنهانی ترین دلتنگی منی

غالبا در هر تصادف می رود چیزی ز دست

لحظه‌ ی برخورد چشمت با نگاهم دل برفت

بغلم کن که دلم خواب ابد می خواهد

بسترم صدف خالی یک تنهاییست
و تو چون مروارید
گردن آویز کسان دگری

چشم من محو جمال مه توست
چشم تو پر ز تنفر و نگاهی گنگ است
دست من پر ز نیاز و همه مهر
دست تو سرد و فقط تو خالیست ...

هر که از ما بزند یا بخورد باکی نیست
ما همان دیوانه‌ی مستِ پریشان حالیم

پرستشِ دلِ من جز تمنای تو نیست
هر آرزو به جز تو، هوایِ پوچ و تهی‌ست

دل را به مهر دوست نگه دار و پاس دار
فرصت چو رفت، باز نگردد به روزگار

در دل من هیچ‌کسی جز تو نمی‌مانَد به جا
هرکه دیدم، مثلِ تو در آینه پیدا نشد...

عشق آن گوهر ناب است که در سینه‌ی دل
هرچه طوفان برسد، رنگِ صفایش نرود...

بر مزارم بعد ها گاهی بیا، بنشین ببین
تو برایم تب نکردی، من برایت مرده ام

عظیم فلاح

دلم
به عظمت باران برایت دلتنگی
میکند
امروز عجیب
بی تو میمیرم

عطر گیسوی تو پر کرده هوارا ، نکند
لای موهای خودت ، قمصر کاشان داری

امشب از غصه پرم حوصله داری، یا نه ؟

می توانی به دلم دل بسپاری، یا نه؟

در خیالم با خیالت
یک شبی خوابم گرفت

از همان شب از خیالت
من خیالاتی شدم

گر تو باشی می توان صد سال بی جان زیستن

بی تو گر صد جان بود یک لحظه نتوان زیستن

‏شب اگر باشد و
مِی باشد و
من باشم و تو
به دو عالم ندهم
گوشه ‌ی تنهایی را

رفتی ای آرام جان
آتش بجانم کرده ای
نشتر غم را فرو
در استخوانم کرده ای

چه کرده ای تو با دلم ؟
که ناز تو نیاز ماست

تو مرجانی تو در جانی
تو مروارید غلتانی

اگر قلبم صدف باشد
میان آن تو پنهانی

می‌روم از خاطرت گم می‌شوم در این هیاهو
با من شوریده حالت لاف احساسی مگو

وه چه شود اگر شبی
بر لب من نهی لبی
تا به لب تو بسپرم
جان به لب رسیده را

گفته بودم که دل به کس ندهم

حذر از عاشقی و بی خبری

تو بیا مست در آغوش من
و دل خوش دار
مستی ات با بغلت
هر دو گناهش با من

در اندک من

تویی فراوان

من اگر نیکم و گر بد
تو برو خود را باش

تو پس پرده چه دانی
که که خوب است و که زشت

خواهم که به خلوتکده ای از همه دور

من باشم و من باشم و من باشم و تو

ما را به غیر یاد تو اندر ضمیر نیست

لب تر نکن اینقدر
که زجرم بدهی باز

یک مرتبه محکم
بغلم کن که بمیرم

بهشت را دوبار دیدم

یک بار در چشمانت
یک بار در لبخندت

صد بار گفتمش
وسط حرف من نخند
یکبار خنده کرد
بیا عاشقش شدم

نکند فکر کنی در دل من یاد تو نیست

گوش کن نبض دلم زمزمه اش با تو یکیست

حرامم باد اگر بعد از نگاهت

نگاهی لرزه اندازد به جانم

امشب این کافه
مست تر از من است
روى تمام صندلى ها
تو نشسته اى

نگاهم کن تا در آسمان چشمانت

سفر کنم

میروی یک روز و با خود میبری روح مرا

عشق چه ارزشی دارد
وقتی کسی را
درست زمانی که
بیشتر از همیشه به تو نیاز دارد
رها کنی ؟

دلم را به کجای این شهر
مشغول کنم
که نگیرد
بهانه ی تو را ...

مثل باران بهاری که نمی گوید کی
بی خبر در بزن و
سرزده از راه برس

جان به جانم هم کنی

جانم تویی

بی تو متروکه و بی رهگذرست کلبه من

با تو آباد شود
کلبه به ویرانه قسم

آرام بگویم دوستت دارم
تو بلند بلند مرا در آغوش می کشی ؟

مرا به هیچ بدادی و من هنوز برآنم
که از وجود تو مویی به عالمی نفروشم

رفت حاجی به طواف حرم و باز آمد
ما به قربان تو رفتیم و همانجا ماندیم

تو گر گناه من شوی توبه نمیکنم ز تو
جام لبت بنوشم و باز گناه میکنم ...

در درون شهر کوران
دردها دارم ز بینایی!

به هر جا می رسم افسانه ی عشق تو می گویم

به این افسانه گفتن عاقبت افسانه خواهم شد

آن زمان که گفتمش وای به حال دگران
من شدم از بد این حادثه خود از دگران

☘️🍃پرنده می خواند در دل شب به یاد لانه اش/
رود می گذرد غمگین و خاموش در انتظار عشق/🍃☘️
....

فیروزه سمیعی
https://t.me/Pangarah

رفتی به سرِ زندگی خود؛ دلِ من هم،

باید برود بی تو زند سرد، نفس را.

کودتای چشمِ تو، آتش‌بسی یک روزه بود
رفتنت، اعلانِ جنگِ کلّ دنیا با من است

نمی دانم چه کردی با دلِ دیوانه ام ای دوست


که بی تاب تو ام هر چند با من بی وفا هستی

افتاد مسیرت به ره دل ، اما به دلم نیست توانی
یک عمر همه را صرف تو کردم شعر و غزل و شوق جوانی…

به هر سو می‌روم، یاد تو پیداست
دلِ من بی‌تو در غربت، چه تنهاست...

به ماهِ توست که شب رنگِ جان گرفته است

چه حاجت است به صبحی که بی‌تو خیزد باز؟

بی‌چتر، زیر بارانِ تو ای یار ایستاده‌ام
هر قطره را به نامِ تو در دل نهاده‌ام

گفتم به طبیبِ دل، دوا چیست بگو؟

خندید و نوشت: «علاجِ تو، او...»

خدا هست در زندگی نور هست

دل بی خدا ظلمت گور هست

خواستم باری کشم از دوش تو اما نشد

قفل جبر از دست و پای اختیارم وا نشد

گیرم که حرام است
لبی تر کنم از تو


پیش نظرت
تشنه بمیرم چه؟
حلال است ؟

نمی آید به چشمم هیچ کس غیر از تو
این یعنی:
به لطف عشق، تمرین می کنم یکتاپرستی را

امشب دلم
دوباره تو را خواست از خدا
آه ای دعای هر شب من
مستجاب شو ...

دست به بند می دهم گر تو اسیر می بری

قسمت این بود سرم بی تو به زانو برسد

خوشبختی یعنی

مالکیت یک نگاه

عشق چه میخواهد از ما ؟
جز دو قلب که بتپد
جز دو چشم که مسخ شود
و عقلی که دوستت دارم را بفهمد

من جز تو نشانی به دل خویش ندارم

با چشم تو از هر دو جهان گوشه گرفتیم
ماییم و تو ای جان که جگر گوشه مایی

ویرانه دل ماست
که با هر نگه ساده دوست
صد بار بنا گشت و
دگر بار فرو ریخت

تو را در روزگاری دوست دارم
که عشق را نمی شناسند

ما سپر انداختیم گر تو کمان می‌کشی
گو دل ما خوش مباش گر تو بدین دلخوشی
گر بکشی بنده‌ایم ور بنوازی رواست
ما به تو مستأنسیم تو به چه مستوحشی

با سرود نام تو دل می تپد