100 متن کوتاه شعر ۱۴۰۵ جدید 2026

آنچه از سرگذشت شد سرگذشت/ حیف که بی دقت گذشت اما گذشت/ تا که خواستیم یک دو روزی فکر کنیم/ بر در خانه نوشتند درگذشت

من حسابم زِ همه مردم این شهر جداست
من امیدم به خدا، بعدِ خدا هم به خداست

در رفاقت رسم ما جان دادن است
هر قدم را صد قدم پس دادن است
هرکه بر ما تب کند جان میدهیم
ناز او را هر چه باشد میخریم

نشسته ام به در نگاه می کنم
دریچه آه می کشد
تو از کدام راه می رسی؟
خیال دیدنت چه دلپذیر بود
جوانی ام در این امید پیر شد
نیامدی
و دیر شد ...

نهنگی دید مرگَش را ولی دل را به ساحل زد؛

من از پایانِ خود آگاهم ، اما دوستَت دارم!

زمین را گر شوی مالک طمع بر آسمان داری
دم مردن همی بینی نه این داری نه آن داری

غم که از حد بگذرد دل حسِ پیری می کند
سنِ هرکس را غمش اندازه گیری می کند

گر تو گناه من شوی
توبه نمی کنم ز تو
جام لبت بنوشم و
باز گناه می کنم

✍️ justfor5436
دردی را دیدم که از پشت، پَرید روی شانه ام،
آنقدر سنگین بود که رسید روی زمین چانه ام
مکن باور که درد ، درد است از هر طرف
درد غریبه مهربان تر،درد آشنا آتشی در خانه ام

این سکوتِ عاریه، فریادهایِ بسیارطلب دارد

سازِ بی صدایِ این شاعر ، از دور شنیدن دارد

این کلمات که می بینی ،ردیفِ هم می آیند

مچاله شعر اند، دردها آخر هر قافیه دارند

هر رهگذری محرم اسرار نگردد
صحرای نمک زار ، چمن زار نگردد

هرجاکه رسیدی رفاقت مکن ای دوست
هر بی سروپا ، یار وفادار نگردد

شب بود و شمع بود و من بودم و غم
شب رفت و شمع سوخت و من ماندم و غم

چون شمع نشستم که بسوزم سر راهت
چون اشک چکیدم که ببینم رخ ماهت،،

ارس آرامی

شده دلتنگ شوی چاره نیابی جز اشک؟

من به این چاره ی بیچاره دچارم هر شب

عاشقی جرم قشنگی ست به انکار مکوش ..

بهروز یاسمی

یا بفرما به سرایم یا بفرما به سر آیم
غرضم وصل تو باشد چه تو آیی چه من آیم

گر بیایی دهمت جان ور نیایی کشتمت غم
من که بایست بمیرم چه بیایی چه نیایی

🌹عاقبت گر عمری باشد ماندگار 🌹
🌹میگذارم این سخن را یادگار 🌹
🌹مینویسم روی کوه بیستون 🌹
🌹زنده باد یاران خوب روزگار 🌹

خواب نمیبرد مرا ، یار نمیخرد مرا

مرگ نمیدرد مرا آه چه بی بها شدم

گفتم که چرا رفتی و تدبیر نه این بود
گفتا چه توان گفت که تقدیر همین بود

گفتم که نه وقت سفرت بود چنین زود
گفتا که نگو، مصلحت حق چنین بود

زندگی تنها غم است
عمر شادی ها کم است
زندگی یا ماتم است
یا که از دست دادن است

✍️ justfor5436
پیچکی سبزم و نَروئید کنارم هیچ دیوار
هر چه شنیده ای از بخت، حال بشنو از اقبال
پیچیده ام به دور خود، چون هزاران گره بر هیچ
آغوشم باز است، دیوار نباشد، خوشا دیوارِ خیال....

✍️ justfor5436
این شهر خاک خورده، باران کم دارد
شلوغ است اما،همهمه ای از عشق کم دارد
بگویید به مردم،وا کنند پنجره دل
این اتاق تاریک، معجزه ای از نور کم دارد

رنجِ دانستن دمار از جان انسان می کشد
خوش به حال بی خیالان، جاهلان، خوش باوران!

مثل آن شیشه که در همهمه ی باد شکست
ناگهان باز دلم یاد تو افتاد و شکست! :)

عشق یعنی در میان صدهزاران مثنوی

بوی یک تک بیت ناگه مست و مدهوشت کند

چشم هایش قهوه ای بود و به حق فهمیده ام
قهوه از سیگار و قلیان اعتیاد آورتر است...

شب های دراز بی عبادت چه کنم؟
طبعم به گناه کرده عادت چه کنم؟

گویند کریم است و گنه می بخشد
گیرم که ببخشد زخجالت چه کنم!؟

ارس آرامی

گفتند که از لبان او غافل شو
ماه رمضان است کمی عاقل شو
می بوسم و از کسی ندارم ترسی
ای روزه اگر معترضی ، باطل شو!

من به اندازه ی غم های دلم پیر شدم
از تظاهر به جوان بودن خود سیر شدم
عقل می خواست که بعد از تو جوان باشم و شاد
من ولی با غمِ عشق تو زمین گیر شدم

دردِ دل با کَس نگفتم، دردِ من گفتن نداشت
خنده بر لب می زدم، هرچند خندیدن نداشت

آن کس که بدم گفت بدی سیرت اوست
وان کس که مرا گفت نکو خود نیکوست

حال متکلم از کلامش پیداست
از کوزه همان برون تراود که در اوست

خوش به حال دل فرهاد که در مدت عمر
مزه ی تلخ ترین خاطره اش شیرین است

در بندِ زمان، اسیر و بی تاب شدم/
در خوابِ خود از قفس به پرواز شدم/
آزادی اگر چه دور، رؤیا شد و رفت/
در حسرتِ بال های خود خواب شدم/

...
....فیروزه سمیعی

در دو چالِ گونه ات دنیایِ من جا میشود

عاشقِ دنیایِ خویشم لحظه ی خندیدنت

آمدی خیر سرت عشق بورزی تو به ما
به همین زندگیِ عادیِ ما گَند زدی
.
.

شاخه تا آمد به برگش خو کند پاییز شد

مثل یک معجزه ای
علت ایمان منی

همه هان و بله هستند
و شما جان منی

آغوش تو دلچسب ترین حلقه دنیاست

زین حلقه مکن رحم به من تنگ ترش کن

زندگی غمکده ای بیش نبود
بهر ما جز غم و تشویش نبود

به کدام خاطره اش خوش باشم
که کدام خاطره اش نیش نبود؟!

ارس آرامی

در آینه بوسید خودش را و نفهمید
آن لب که هدر رفت مرا خرج دو سال است

ما جوانی را میان خاک مدفون کرده ایم
بس که در پایان هر شادی، درآمد پیر ما...

پشت هم شعر نوشتم که بخوانی،خواندی؟

بغض کردم که ببینی و بمانی،ماندی؟

به خدا شعرترین شعرِ منی، می فهمی؟

هوس انگیزترین حسِ منی، می فهمی؟

تلخی عشق از تظاهرهای شیرین بهتر است
سیلی مادر کجا و بوسه ی نامادری!

مرا هنگام رفتن، در بغل کردی، ولی این کار
دقیقٱ مثل بسم الله یک قصاب می ماند..

من خانه ام را پر از رنگ می کنم
پُر از عطرِ زندگی
گل می خرم
نان گرم می کنم
شعر می نویسم
و باور می کنم کلام فروغ را :
زندگی، یعنی همین بهانه های کوچک خوشبختی...

خیال دیدنِ تو امشب به دل نشست

ولی دریچه‌ی چشمم به خواب بسته شد...

صدای پای تو می‌آمد از نسیم،

که در سکوتِ شبم، هزار قصه شد.

شیشه نزدیک تر از سنگ ندارد خویشی!

هر شکستی که به هرکس برسد
از خویش است!

لامروت بعد از این عینک به چشمانت نزن

جنسهای پشت شیشه بیشتر دل میبرند

عشق آنست که یوسف بخورد شلاقی
درد تا مغز و سر جان زلیخا برود

ماه را دیدم و گفتم که قشنگ است اما
رخ زیبای تو را ماه ندارد جانا


(محمد فرمان رضائی)

تو خودخواهی و من
خواهان چشمان تو تنهایم
مرا رنجی از این سخت تر
که می دانی چه تنهایم؟؟؟؟

حمید پناهی زاده

ظهور کن! که به تنگ آمدیم از تزویر
ز دستِ منتظرانت خلاص کن ما را!

نیست در دیده ما منزلتی دنیا را
ما نبینیم کسی را که نبیند ما را

در نبودت به کسی باج ندادم هرگز

کاروان نیست که دل هر که به جایت آید

هر کجا تو با منی
من خوشدلم
گر بود در قعر چاهی منزلم

با تو دوزخ، جنت است ای جانفزا
با تو زندان، گلشن است است دلربا

چو مادر یاورم باشد، پدر باشد دُعا گویم
نه از بیگانه باکَم هست، نه پَروا از خطر دارم

به من گفت: عشق تورا, روی موهایم می بیند
آیینه ی دیوار اتاقم...

فکرم از چشمانت آزاد نمی شود
لبهایت را وثیقه بیار...

ما چاره ی عالمیم و بی چاره ی توو...


حضرت مولانا

صد سال ره مسجد و میخانه بگیری
عمرت به هدر رفته اگر دست نگیری
بشنو از پیر خرابات تو این پند
هر دست که دادی به همان دست بگیری

دردم به جان رسید و طبیبم پدید نیست
داروفروشِ خسته دلان را دُکان کجاست؟

صد نامه نوشتیم و جوابی ننوشتند

این هم که جوابی ننویسند، جواب است!

تو همان عشق نزاری که نداری کم و کاست

منم آن عاشقه زاری که ز تو خواهد امان

❣

چِشم عَسَل، لَب زَعفِران، گیسو شَبیهِ دَست بافت
صادراتِ غِیرِ نَفتی انحِصاراً دَستِ توست

روز محشر بخدا خواهم گفت

آن که از من
تو گرفتی
همه ی جانم بود

توبه کردم که دگر شعر نگویم ز فراق

این دل توبه شکن با غم عشقت چه کند؟

چشم بد دور که هم جانی و هم جانانی

اسم تو مرا آرام می کند
وقتی دخترم را صدا میزنم...

دیگران در تب و تاب شب عیدند ولی

مثل یک سال گذشته به تو مشغولم من ...

دلا خو کن به تنهایی
که از تن ها بلا خیزد

دل به تو سجده می کند
قبله اگرچه نیستی

نیتِ هر نماز من
مذهب و عشق کیستی ؟

دستِ من گیر که این دست همان است که من

بارها از غمِ هجرانِ تو بر سر زده ام...

حافظ کجای کاری فالت غلط درآمد
گفتی غمت سر آید این عمر بود سرآمد

پرواز کن اینبار پرواز تو زیباست
راهی شو تو تا نور دنیای تو آنجاست

گفتی که:
چو خورشید٬ زنم سوی تو پر٬
چون ماه٬ شبی می کشم از پنجره سر!

اندوه٬ که خورشید شدی٬
تنگ غروب !

افسوس که مهتاب شدی٬
وقت سحر! 

قصد جانم کرده ای جانم فدای قصد تو...

گفتی از خاطره ها، اشک من از چشم چکید
سنگ در کوزه نینداز که سرریز شود...

وقتی جوابم می دهی با عشق:جانم
من صاحب عالی ترین حال جهانم

عشق یعنی جای نفرین با دعا یادش کنی
خانه اش آباد دلداری که یارش را فروخت

یک بوسه چو دادی عوضش بوسه گرفتی
بازی به تساوی که رسد وقت پنالتی ست

توجه کرده ای وقتی که
میگویی خداحافظ
دلم اندازه شبهای
بی مهتاب می گیرد
همین که پشت قاب پنجره
می ایستی با من
جهان زیباترین تصویر
خود را قاب می گیرد

که داند بجز ذات پروردگار
که فردا چه بازی کند روزگار

در دایره جان وجهان چرخ زدم
دیدم که فقط نقش خدا هست،رفیق

رو ندارم که بگویم صنم و عشق منی

مذهبی بودن ما دردسری شد که نگو

آشوب ِ جهان و جنگ دنیا به کنار

بحران ِ ندیدن تو را من چه کنم...؟

گویند که چون میگذرد، هیچ غمی نیست

اما که به وَاللّه، همین درد کمی نیست...

انقدر می🥃🍾🍷 بزنم تا اجل آید به سرم 💔🥹

رقص کنان🕺💃🤸‍♀️
عاقبت مست به دیدار خدا خواهم رفت⚰️⚰️😢💔💔🥀🥀🖤🖤

کار گل و سبزه، بوسه و تبریک است
از دور صدای نغمه و موزیک است
وا کن همه ی پنجره ها را به نسیم
لبخند بزن که سالِ نو نزدیک است

شب است و شاهد و شمع و شراب و شیرینی

غنیمت است چنین شب که دوستان بینی

خشت بر خشت زوایای جهان گردیدم!

منزلی امن تر از گوشه ی تنهایی نیست...

من همانم که تویی 

از همه عالم جانش

نشستم پای هر بی ریشه ای، از پای افتادم
به گلدانِ بدونِ گل نباید آب می دادم

ما را بهشت نقد، تماشای دلبرست

تا خدا باشد نباشد دیگری پس نگو دارد که یار دیگری

در میان ماهرویان ماهروی من تویی
گر نترسم از خدا گویم خدای من تویی

دردِ دل کن که نماند به دلت دلتنگی
کوه هم در فوران است به آن دل سنگی

گفته بودى تا اَبد پیشت ، کنارت ، با تواَم
کِى ابد آمد که تو رفتى و من تنها شدم؟

درجهان عاشق شدن یادم نبود
دوستی باهیچ کس کارم نبود
بعد عمری بایکی یکتا شدم
فکر کردم صاحب دنیا شدم
تا تو در خاطرم با دیگران بیگانه ام
باخیالت همنشین بادوریت دیوانه ام

ما نه آنیم که خواری کشیم از چرخ فلک....
گر فلک با ما نسازد چرخ را بر هم زنیم...

توصیفِ تو در شأنِ کسی نیست به جز من

تعریفِ شراب، از دهنِ مست قبول است!!

رُژ به لب مالیدنِ او آخرِ بیهوده گیست

فرض کن دیوانه ای شِکَّر به خرما میزند